is toegevoegd aan uw favorieten.

De geschiedenis der Nederlandsche geloofsbelijdenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

synodi te bevoorderen" Besloten werd, uit ieder deivier classen één persoon te committeeren. Deze vier zouden trachten een particuliere synode te verkrijgen.

Was de classis Goes slaafachtiger dan haar zusteren? Wilde zij niet buitengewoon vergaderen zonder toestemming der Staten en aanwezigheid hunner gecommitteerden? Het is mij niet duidelijk.

De handelingen der synode van Veere 1610 bewijzen zonneklaar, dat Hollandsch Remonstrantisme Zeeuwsche rechtzinnigheid wakker riep.

De acten zijn in zes capita verdeeld.

In Caput 1 „Historiale acten des synodi" trekt de zaak mr. Abraham van der Mijle predikant te Vlissingen onze aandacht. Zijn magistraat had hem politiek afgezet, en hem het prediken verboden. De kerkeraad had zich met die handelwijs vereenigd, zonder een behoorlijke attestatie uit te reiken ')•

In het different tusschen den kerkeraad van Vlissingen en hem opgerezen, zocht Mylius niet vruchteloos de hulp der synode. Laatstgenoemde verzocht den kerkeraad „den voorsz. Abraham zulcke attestatie te geven van leere ende leven, met dewelcke hy bequamelick zoude connen verplaetst werden". Want op geruchten, niet „onder twee of drie getuigen" (1 Tim. 5: 19), had de kerkeraad tegen hem beschuldiging aangenomen. De kerkeraad weigerde, zich verschuilende achter zijn stadsmagistraat. Doch de synode bleef aandringen op ,eene simpele goede attestatie".

„Insonderheyt oordeelt de synodus onbehoorlick ende de kercke ende de policie [den staat] schadelick te wesen, dat de kerckenraedt van Vlissinghe haer in eene pure kerckelicke zaecke tegens den synodum met de authoriteyt der politycke overicheyt behelpt".

\) G. Vrolikhert, He Vlissitigsche kerkhemel, 44—4N. J. W. te Water, Kort verhaal d. reform, v. Zeeland in de zest. eeuw, 105 v , 322, 46S. Van der Myle, later pred. te Papendreeht, verviel tot Pelagianisme.