Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werden als eigenlijk maar half gelegitimeerde nieuwelingen heel nauwkeurig opgenomen en zelfs moesten onze namen, die zij bij Fedors nonchalante manier van voorstellen niet goed verstond, herhaald worden- De rest van het gezelschap, blijkbaar louter bekenden, moest zich tevreden stellen met een vluchtig, genadig hoofdknikje —die waren allen vertrouwd.

Met heel zachte, bijna onhoorbare stem, de stem van een zenuwachtige vrouw, die den dokter iets voorjokken wil, en die men heel niet zou verwachten uit zoo'n omvangrijke borstkas, volgde toen het bevel alle kaarsen op één na en vooral de«zoo hoogst,hoogst nadeeligwerkende gasvlammen* uit te doen. Het sterke, plotselinge duister maakte den indruk, dat er nu dadelijk iets gebeuren zou. Men schoof stoelen bij de tafel, de zijden japon van hare excellentie bewoog zich ritselend, de luitenant, die reeds goed gedresseerd scheen, opende den vleugel en zijn handen gleden preludeerend snel een paar maal over de toetsen.

Doch mister Thomas had blijkbaar nog niet den minsten lust om te beginnen. Hij liep in de kamer op en neer, alsof hij nog onrustig en verhit was van zijn wandeling door de drukke straten. Hij verlegde verscheidene malen een groot, vormeloos pakket, in zijdepapier verpakt en dat hem zeer na aan 't hart scheen te liggen. Eindelijk bleef hij vlak vóór mij staan en knoopte een gesprek met mij aan. Hij beweerde mij reeds eenmaal in Engeland ontmoet te hebben, wat ik stellig ontkennen kon, daar ik nooit in Engeland geweest was. Dan moest het mijn broeder geweest zijn; daar ik hem ook daarmee niet van dienst kon zijn, werd mijn vader er bij gehaald, deze was echter helaas, al sinds vele jaren niet meer in het land der levenden.

— Ach, zoo — zoo — mijnheer uw vader is dus reeds een geest, zoo, zoo.

Al deze vragen werden zoo zacht gedaan, dat behalve ik, hoogstens Edmond, die vlak naast mij stond, er iets van verstaan kon. Van deze personalia kwam het gesprek op algemeener dingen. Mister Thomas klaagde over de afwijzende houding der pers ten opzichte van het spiritisme waarop ik antwoordde, dat ik heel neutraal er tegenover stond. Dat prees hij van zijn kant als een eerste schrede tot de wetenschap.

— Want wetenschap, ging hij in zijn gebroken taal voort, steekt in dat alles. De leer der geesten is een philosophie, een wetenschap.

Toen mijn audiëntie beëindigd was, kwam Edmond

Sluiten