is toegevoegd aan uw favorieten.

De godin van het licht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daartoe niet lang genoeg kon zijn, doch het op een of andere wijze aan dien arm bevestigd moest zijn. Zeker was het da de geesten er al den tijd van namen om het zich door diverse handgrepen gemakkelijk te maken.

Juist op het oogenbiik dat het gegiim van het rondSSE? glasbuisje verdween, begon heel onverwachts zoodat we er allen van schrokken, de speeldoos een vroolijk wijsjete spelen. Ondertusschen vernamen we geklop op verschillende plaatsen in de tafel te gelijk, de geesteS werden blijkbaar opgewekter. Het licht door de deurspleet verscheen en verdween ieder oogenbiik, ja, eenige malen likkerde verder naar beneden een lichtvonkje op, dat stellig

!an zïllWaS' ee" bCWijS d3t het medium g^eel en al van zijn plaats weggegaan was.

De geest knijpt me in het been, hoorde men de angstie be.ende stem der gezelschapsjuffrouw zeggen. Edmond

wier^ronH ^ ar"h Mi<" SChoone buurvrouw

«vn»™ i, Wa/me kme al dien tiJ'd den druk mijner braaf gevouwen handen moest verdragen, maakte meermalen rukkende bewegingen naar mij toe, zoodat het spook, dat haar t nauw bracht, beslist aan den anderen kant zat. Een oogenbiik zelfs gleed mijn rechter vuist, tengevolge dezer bewegingen hee'emaa1 van het gladde vlak af, en ik vreesde dat de ketting niet alleen op deze plek, maar ook naast mij een oogenbiik verbroken en hoogstens ter hoogte der

aan"ripn m®1" aa"gesloten werd- De geesten, die nu flink

ïïnn g sche,nen' 'etten daar niet op. De speeldoos

hnnrhna "1eer n te maken' he* deksel ervan klopte

en ontlntt0/!" en ' 66,1 desk""dige hand greep in de gitaar ontlokte er een paar akkoorden aan, de knepen die de

geesten uitdeelden in handen en voeten der aanwezigen werden talrijker, ik zelf voelde een ondeelbaar oogenbiik honfrivop ge> zenuwachtige, koude vingers op mijn voorcor 1? stukJe bordpapier, dat op tafel lag, ging plotseling recht overeind staan en toonde een phosphoresceerende „S't waarvoor een goed geproportionneerde hand eenige seconden lang op en neer trommelde.

Een algemeen halfluid door elkaar praten — ieder

wordinH Wat hL wa,arnam ~ begeleidde de snel talrijker ordende verschijnselen. Hare excellentie aan wie de spoken

zich m t begin niet best schenen te wagen, kreeg het stuk

j^eergom tamelijk hevig tegen haar neus. Fedor kreeg

plotseling den ijskouden potloodhouder in zijn hand; mii gintr

een hard, ruw aanvoelend voorwerp, dat ik niet aanstonds