Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

einde als de hersenen dood zijn, wij lijden zonder verlossing.

Toen, mijn vriend, is hij toch gekomen, de dag van Damascus, de dag, die mij voor één bijzonder feit stelde, dat door niets te weerleggen was, de dag, die bij mij overwonnen heeft, en die, wanneer wezenlijk logica en wetenschappelijke eerlijkheid nog een toekomst hebben in de wereld, tenslotte bij allen overwinnen zal, al bleef hij ook ten eeuwige dagen op zichzelf alleen staan.

Wanneer ik mijn leven overzie, dan gaat er voor mij een wondere lijn van gelijdelijkheid door. Vrouwen waren het, die door haar onverdiende ellende in het leven, mij nedertrokken van de duistere hoogte van mijn aristocraten-bewustzijn tot het gewoon menschelijke, en wel doordat zij mijn medelijden opwekten. Een vrouw was het, wier kreet in doodsangst mij daarna weer omlaag rukte' van de Messiashoogte, die ik mij verworven meende te hebben in den socialen strijd. En een vrouw is het alweder geweest, die den moeden, doodelijk afgematten twijfelaar opgericht heeft door hare wondere openbaringen, een vrouw tegen wier raadselen ik alles, alles moest zien versplinteren, wat er in me was aan koude, ongeloovige kritiek, een vrouw, die mij tegelijk geestelijk overwonnen en me omhooggetrokken heeft, door niets anders dan die eenvoudige, onverwinbare macht in de feiten, die de waarheid is.

Spiritisme, mijn vriend, is een woord. Men kan het uitleggen, zooals men verkiest. Wat onder dit merk de wereld ingezonden wordt, is zeer uiteenloopende waar. Ik aarzel niet te erkennen, dat het meerendeels zelfbegoocheling en bedrog is. Bedrog, zooals ge dat gezien hebt van mister Thomas. Laat dat zoo zijn! Laat de nonsens door de wereld trekken, laat allerwege valsche profeten opstaan! Wat ik gezien en ondervonden heb met Lilly Jackson, wat zich nog aan geen vreemde verraden, nog nergens geopenbaard, afgespeeld heeft in de stille, van de wereld afgesloten ruimten, eerst van mijn villa bij Parijs, daarna, toen ik na den dood van mijn vader eindelijk toch naar huis teruggekeerd was, in mijn oud slot daarginds in het Spreewoud; wat mijn oog daar aanschouwd, mijn hand daar opgeteekend heeft tot een nu reeds bijna niet te overziene massa toekomstig arbeidsmateriaal: dat staat voor mij onwrikbaar vast, al zou het alle physica en alle schoolsche wijsheid te schande maken. Maar hier begint een gebied, waar geen

Sluiten