Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tenslotte scheen het mij toch raadzaam tot morgen te wachten. Hoe licht kon er niet reeds een telegram bij mij aan huis liggen! Ik stapte op het Alexanderplein in de stadsspoorweg en reed naar huis. Terwijl ik tusschen al die vreemde gezichten in de coupé zat, leek de zaak me een oogenblik toch niet zoo heel gevaarlijk toe. Thérèse kon naar een vriendin gegaan zijn, die ziek geworden was, ergens in een voorstad van Berlijn. Ik meende te weten, dat er inderdaad een vriendin van haar in Friedrichsfelde woonde.

Maar mijn onrust nam weer toe, terwijl ik van het Lehrterstation te voet naar de Rathenowerstraat ijlde. Voor het eerst werd ik mij bewust, hoe lang ik wel van huis geweest was, zonder een adres opgegeven te hebben. Wat al berichten konden zich niet op mijn tafel opgestapeld hebben! Ik snelde zoo hard de treden van mijn steile trap op, dat boven op het portaal me een voorbijgaande duizeling aangreep, die mii dwong even stil te staan, voor ik de gangdeur kon openen. Mijn eigen naam glansde me van mijn visitiekaartje tegen als iets vreemds — ik was werkelijk in heel langen tijd niet hier geweest ....

Sluiten