Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het hoofd af liet slaan? — Ze sloeg schertsend met het mes tegen den tafelrand, als om die woorden waar te maken. Maar dit spelen met het woord «spook» had toch een demonische bekoring, en Lilly's lachen benevelde meer dan de wijn. De kellner had onderwijl het dessert afgeruimd; de klok aan t buffet sloeg drie uur, in onze nabijheid zat een heer koffie te drinken. Na ons laatste, vroolijke gebabbel, zocht Lilly opeens naar hare handschoenen, en zeide: — Nu — en waar drinken wij onze koffie? Niet boos zijn, lieve vriend, ik wou je vragen om naar buiten te gaan, weet ge geen plekje? Berlijn is zoo leelijk.

Het regende — maar wat lag aan 't weer?

~ Ge hebt immers een parapluie, zeide zij rustig, terwijl zij haar handschoenen dichtknoopte.

— Weet ge wat, miss Lilly, zijt ge bang voor hampapieren?

— Wat is dat?

Ik gaf haar een korte opheldering over het Berlijnsche Oriinewald, waar 's Zondags alle met natuur en koffie dweepende philisters met hun heele familie heentrokken, 's Maandags lagen dan op het tapijt van mos en dennenaalden, duizenden vettige worst- en boterhammenpapiertjes. Dat vond ze erg grappig, daar moesten wij heen.

Drie uur! Wij hadden nog drie uur vóór ons. Als we niet te ver van 't station gingen, konden we het kunststuk wagen, onze koffie tusschen de roode pijnstammen aan een der heerlijke boschmeertjes te drinken. Met zulk weer, op een werkdag, zou wel niemand daar zijn... wij de eenige bezoekers . . . Lilly en ik. Een dolle lust voor avonturen kwam plotseling over mij. Thérèse — de graaf

— de gansche geestesstrijd der laatste weken lag als een afgesloten wereld achter mij.

Toen ik Lilly eene minuut alleen gelaten had en terugkeerde, had zij haar kleine baret reeds opgezet. Zij stond achter het witte tafeltje, lachend, met haar groote, heerlijke oogen. En juist boven haar hoofd verschenen op den muur a,s 5en schoon Mene Tekel de woorden van Anacreon:

— Bij den wijn sluimeren de zorgen, en de schatten van Croesus lijken de uwen te zijn.

Sluiten