Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scherm zwommen vier blauwe, electrische ballons. — Uit de zwarte, egale volksmassa bruiste een gedempt praten. Kellners met bierglazen baanden zich met moeite een weg tusschen de tafeltjes. Ik deelde een tafeltje met twee opgedirkte winkelmeisjes, wier heeren, zoolang de pauze duurde, verdwenen waren, en die giechelend hun ervaringen van den middag en het waarschijnlijke einde van dit ééndags-avontuur bespraken. Met veel moeite veroverde ik een glas bier, en nu kon ik rustig de komende dingen afwachten hoe idioter, hoe beter.

Zwaarmoedige muziek klonk tusschen het geklapper der bierglazen en het gebabbel door. Toen het weer stil was, wendden aller oogen zich naar het tooneel, waar een paa* zwarte kerels in kellnerfracs overheen renden, en dadelijk daarop half in de lucht zweefden om de einden van een groot veiligheidsnet te bevestigen. Een zachte fluitsolo, en het verwachte bekroonde schoonheidswonder trippelde het tooneel op, om in twee bewegingen geruischloos op haar zwevende gymnastiekbodem aan te landen. Vooral de mannehalzen rekten zich, terwijl de meisjes en huismoeders het hoofd dieper bogen.

De miss Bianca van dit programma was hoegenaamd niet schooner of merkwaardiger dan al haar naamgenooten en collega's, die ik vóór en na gezien had. Ze had een statig lichaam met een paar prachtige beenen, die, in vleeschkleurig tricot, den volkomen schijn van 't naakte vleesch gaven, in tegenstelling met het harde blauw van het kleine corset. Het gezicht was niet aardig: strenge trekken, eigen aan de godinnen van deze gevaarlijke gymnastiek, een dikke neus, en geel haar, dat grof omhoog was gebold tot een dwazen Indianenopschik.

Mijne gedachten, die zich van Lilly hadden willen vrij maken, keerden, onder den invloed der zinnelijke bekoring van die vrouw daarboven, met geweld tot Lilly terug. Hoe hooger de weelderige, zoo weinig omhulde gestalte klom en hoe vager het profiel werd, des te beslister zag ik een gelijkenis met Lilly. Lilly was het, dezelfde Lilly, die naast mij den schuimende meergolven gekliefd had. De artiste had de kleine trapeze onder de vier vlammende glaskogels bereikt, en begon op haar zetel, heen en weer te schommelen, eerst langzaam dan sterker en sterker, tot ze ten laatste de heele breedte der zaal in beslag nam.

De muziek speelde, onafgebroken, zachtjes door, anders was er geen geluid in de gansche, geweldige ruimte. Lilly

Sluiten