Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwam. Ik dacht, mijn oogen op 't klare hemelsblauw gevestigd, aan den strijd, die mij, bij openbaarmaking, te wachten stond. Wat zou er op deze dingen aangevallen worden door de kleine, gewone journalisten, wier geestelijke en stoffelijke ellende ik zoo goed kende, deze leege menschenkinderen, die nooit de huivering van 't geweldige, bovenmenschelijke ook in de bekende wereld, gevoeld hadden, gezwegen dus dat zij dezen reuzenvlucht over alle grenzen uit zouden begrijpen. Onwillekeurig zocht ik in gedachten mijne wapenen bij elkaar, ik dacht aan het voorgevallene met Lilly in 't bosch. Ik herinnerde Walter daaraan, met mijn hand de richting aanwijzend.

— O, was het daar ? zei hij, 't hoofd oprichtend, ik had de kaart niet zoo in 't hoofd. Hier was dus zeker ook het tooneel van de fameuze zwempartij, niet ?

— Zeker. Lilly moet dichtbij de plaats, waar we nu zitten, te water zijn gegaan. Hij zweeg weer een tijdje en rookte, met zijn kleine oogjes op 't landschap gericht.

— Zie eens, begon hij daarop, slim was je niet bij 't uitkiezen van de plaats voor het visioen van den brand. De sceptici krijg je nu zeker op 't lijf, die zullen hier gaan staan, en zeggen : Miss Lilly heeft den vuurgloed reeds aan den oever gezien. Voor jou lag die achter de boomen. Het propheteeren post festum was goedkoop. Wees maar zeker, dat men ons daarmee aankomt.

Deze nieuwe tegenwerping scheen mij werkelijk dwaas toe. — Ik bid je — Lilly zou ...

— Nu ja — Lilly. Alles moet later wel duidelijk worden, en zal het ook.

Wij spraken over andere dingen, over litteratuur. Ten slotte gingen wij naar huis, zonder op de eerste vragen terug te komen.

* *

*

Na tafel ging ik naar mijn kamer, en schreef een langen brief aan Thérèse. Ik stelde een lijst van vragen op, en daar ik het als een vernedering voelde, dat ik alleen om deze vragen onze correspondentie weer begon, voegde ik er warme woorden van deelneming bij. Dat Lilly niet meer zoÖ onbeperkt heerscheres in mij was als vóór vier weken, voelde ik, toen deze woorden aan Thérèse zoo gemakkelijk uit mijn pen vloeiden, wat niet uitsloot, dat ik, toen Lilly na twee uur aan de deur klopte, vol teederheid met haar meeging.

Sluiten