Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schied, menschelijk, niet mystiek, dat was alles. Is dat een geest ? kon met den besten wil van de wereld niet eenzijdig uitgelegd worden, het paste op tweeërlei mogelijkheid.

De zaak, die zoo grof, zoo ontzettend eenvoudig geleken had, werd nu weer oneindig ingewikkeld. Een direct argument was niet voorhanden. Gelijktijdig met deze erkenning gevoelden wij een doodelijke afmatting.

De graaf nam nog eenmaal het woord.

— En hoe komt Emestine aan mijn zegel?

Dat was een vraag zonder beteekenis.

— Wel, heel eenvoudig, zei Lilly, ze heeft in een onbewaakt oogenblik er een wasafdruk van genomen en daarna een zegel laten maken. Dat was zotte eerzucht. Ze wilde ook eens voor geestenkoningin spelen. Misschien dacht ze wel mij te moeten helpen, dat arme, domme kind. Ze is er voor gestraft. Maar ook gij hebt in zekeren zin een straf ondergaan, ik heb al jaren het gevoel, heer graaf, dat ge onvoorzichtig zijt. Uw zegels, evenals uw papieren, liggen zoo maar op uw tafel, zonder dat uw deur gesloten is en er loopen heel wat menschen het slot in en uit. Pas op, het was een waarschuwend voorbeeld.

Toen zij dit zeide, sprak zij weer als een der onzen, de tegenstelling van rechter en aangeklaagde was verdwenen. En het klonk zoo overtuigend wat zij daar ten slotte vertelde! Ik wist zelf het beste, hoe Ernestine overal rondsnuffelde. Ik had echter gedacht dat dit slechts in 't belang van een verliefd paartje was.

Het vreugdige gevoel, de verluchting dat de dingen inderdaad zóó in elkaar konden zitten, was bij ons zóó sterk, dat het allen vermaande tot slapen gaan.

Na een korte, innerlijke aarzeling rijkte de graaf Lilly de hand. — Miss Lilly, vergeef ons, het was een laatste dwaling.

Ze nam de hand, doch liet die snel weer los. Haar oog stond nu koel.

— Mag ik nu gaan slapen ?

— Ga in vrede, miss Lilly, en moge dit slot nooit meer getuige zijn van zulke scènes.

Zij ging met gebogen hoofd, langzaam, met sleependen tred naar de deur. Daar keerde ze zich nog eenmaal halverwege om, zonder ons aan te zien.

— Dit nog, vrienden. Vergeet niet dat Ernestine een zieke, mischien een ernstig zieke is. Plaag haar tenminste nu niet met vragen.

22

Sluiten