Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kleermaker en koopman» ruste onder een steen, waarover een vlierstruik. Het volgende graf was ons doel. Een onversierde, recht opstaande marmeren plaat, glanzend wit, waarop in groote, gouden letters niet anders stond dan «Nelly». Geen datum, geen spreuk. In t hooge, zachte gras blonk de ster van een wild ganzebloempje, de eenige

en vrijwillige bloemversiering- .

De graaf had een oogenblik met gekruiste armen op het graf gestaard, daarop keerde hij zijn gezicht naar mij toe, alsof hij verwachte, dat ik iets zeggen zou. Wij hadden zooveel over de doode gesproken sinds dien eersten nacht in de Friedrichstraat. En toch was het of tegenover dit eraf zelf, waaraan een van ons beiden zoo gehecht was, geen van ons den ander wat te zeggen had. Ik herinnerde mij weer alles, wat de graaf mij toentertijd verhaald had — het vertrekje, waar dit arme meisje den vreemden man liefhad en die beiden leefden als man en vrouw — en ik meende, uit de ziel van den ander, nog ééns den schreeuw te hooren toen de locomotief...

— Dit is nu de plek, zei de graaf eindelijk, — waar ik reeds in zoo velerlei stemmingen gestaan heb, eerst daargings, over zee, en daarna hier, met en zondei geloof aan onsterfelijkheid. Hou mij niet voor zwakker, dan ik ben, ik twijfel niet, maar ik moet aldoor ergens aan denken: telkens als ik hier was, heb ik mij moeite gegeven van al de herinneringen aan mijn arme vrouw een geheel te vormen, maar het gelukt niet. Ik denk steeds aan enkele oogenblikken, dan aan dit, dan aan een ander, en er zijn zooveel schoone, zooveel onzegbaar schoone oogenblikken, geweest. Nelly's ziel is nu ontsterfelijk. Als een geheel. Wanneer wij elkaar wederzien, zullen wij een nieuw ieven beginnen, misschien nog gelukkiger. Maar waar zijn die enkele gebeurtenissen van toen ? Er is dus toch een sterven, een opening in de wereld, ondanks alle persoonlijke onsterfelijkheid. De oogenblikken sterven. Ik weet niet, of je mij begrijpt. Ik bedoel dat geheele onsterfelijkheid toch eigenlijk niet alleen dat is, wat Lilly ons leert. Voortleven na dat eene groote oogenblik van het organische sterven. Elk moment van 't leven, elk gevoel, elke stemming moes onsterfelijk zijn! Zooals het nu is, sterft ieder in t leven duizend- en honderdduizendmaal, elk inslapen der her inneringen is een dood, en daartegen heeft onze leer ook geen troost. Denk je, dat ik te ver ga, wat onzinnigs verlang ?

Sluiten