Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit het slot waaronder een aantal Wendische vrouwen en meisies in rouw. De mannen namen de muts af, toen wij kwamen Aan de trap wachtte ons de kapitein met een rouwband om den arm en zwarte handschoenen aan. Boven was een bedwelmende geur, men zag slechts bloemen, kaarsen en rip kist Het deksel was reeds gesloten, op het blanke hout een enkele lauwerkrans. Walter sloot de deur achter ons. Zonder dat iemand er naar gevraagd had, zei de kaDitein • «Miss Jackson is niet gekomen». Niemand antwoordde. Daarop trad de graaf voor de kist, en legde er de rechterhand op. Ik verwachtte dat hij een paar begeesterde zinnen zou zeggen, maar hij bepaalde zich tot het ééne: «Goede kameraad — Frey — de vrienden uit het Spreewoud — zeggen je vaarwel.» Walter weende luid, de kapitein stond met neergeslagen oogen en gevouwen handen De graaf liet zijn hand nog lang op de doodkist liggen alsof hii er nog wat bij wilde voegen, maar ten slotte boog hi zich zwijgend neer, en drukte een kus op de krans; wij deden hetzelfde. Voor het halfopen venster suisde ae wind hol door het elzenbosch, de kaarsevlammen knetterden, de schaduwen der bloemen dansten langs den muur. Toen Walter als de laatste, zich van den lauwer ophief, namen wij op' een zwijgend teeken van den graaf, de vier hoeken der' kist en droegen haar de trappen af, naar het kanaaj.

Een groóte boot lag daar. Twee pektoortsen waaiden daarbij wüd heen en weer Van den zwarten hemel spatten enkele verwaaide droppen. Toen de kapitein met eene toorts in de boot stapte gloeide de donkere stroom in rooden glans. Niemand sprak een woord, het vaartuig zette zich in beweging de toortsvlam kampte heftig tegen den storm. Toen men niets meer zien kon dan de grauwe regennacht, legde de graaf zijn hand zwaar op mijn schouder .

_ Wie heeft gelijk — vroeg hij, — hij, die gaat —

of wij die blijven ?

Sluiten