Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met het oog op die weldaad, hem niet meer op straat zouden aanblaffen, maar vriendelijk zouden begroeten.

Laten wij nog een ander voorbeeld kiezen. Voor ons is de spiegel een der meest bekende meubelstukken. Een kind of een wilde, die in den spiegel ziet, meent, dat zich daarachter een ander kind of een stamgenoot bevindt. Hoe zou ook iemand, die zich nooit in een spiegel heeft gezien, weten, hoe hij er zelf uitziet ? Evenzoo meent een aap een anderen aap in den spiegel te zien, en draait hij voortdurend den spiegel om, teneinde dien aan de achterzijde te kunnen beschouwen.

Voor ons is er zóó weinig vreemds in het feit, dat wij ons eigen beeld zien, dat wij volstrekt niet meer weten, dat wij vroeger evenzoo hebben gehandeld. Het gedrag der dieren, dat op zich zelf dus volstrekt niet onverstandig is, wordt door ons als eene domheid beschouwd. Het is dan ook dwaasheid, zooals door schilders wel gedaan wordt, een hond te schilderen, die zich met een zeker behagen in den spiegel bekijkt, daar het hoofdzintuig van den hond de neus is.

Het is dan ook hoofdzakelijk de schuld van ons menschen zelf, dat wij de dieren niet begrijpen. Wij deelen hier nog een geval mede, dat voor eenigen tijd de ronde deed door de verschillende dagbladen en klaarblijkelijk als eene groote merkwaardigheid werd beschouwd. Men las namelijk het volgende verhaal:

Een bijzonder ontwikkelde hond.

„Uit Bukarest wordt ons het volgende gemeld: „Verhalen over verstandige honden vinden tegenwoordig slechts weinig weerklank, — doch wij meenen toch een kort woord van herinnering te moeten wijden aan den hond Azor. Azor is niet meer, tot groote spijt van alle klanten van de apotheek van Zamfiresco. In die apotheek, waarvan de eigenaar de meester van Azor was, wandelde de groote, roodbruine hond rond, en leende geld van de klanten. In den waren zin van het woord. Als iemand

Sluiten