Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaders zijn 1). Bij de dieren kunnen wij, zooals bekend is, waarnemen, dat een aantal vaders zich eenvoudig voor hunne jongen opofferen, terwijl anderen door de moeder uit de nabijheid van den vader moeten worden verwijderd gehouden, opdat zij niet hun eigen vleesch en bloed opvreten. Op het eerste gezicht schijnt het onmogelijk, voor dat verschil eene verklaring te geven. Het ligt voor de hand, aan te nemen, dat de mannetjes, die slechts één wijfje hebben, betere vaders zijn dan de sultans, die er een geheel harem op nahouden. Toch gaat dit volstrekt niet op. Bovendien zoude men geneigd zijn te meenen, dat de grasetende dieren teederder voor hunne jongen zijn dan de vleeschetende dieren, doch ook dit is onjuist; de reebok is dikwijls wreed jegens zijne jongen, terwijl de leeuw omgekeerd een uitstekend huisvader is.

Het ligt in den aard der zaak, dat hier van volledigheid geen sprake kan zijn ; wij zullen trouwens hier alleen spreken over vogels en zoogdieren. Laat ons, zooals ook logisch is, in de eerste plaats beginnen met de wezens, die het dichtst bij ons staan, de apen. Hier zijn de mannetjes bijna steeds zonder uitzondering uitnemende huisvaders. Dit is des te meer te verwonderen, daar de apen gewoonlijk in troepen leven, en de sterkste onder hen, die zich als aanvoerder heeft opgeworpen, als onbeperkt sultan regeert.

Evenals de leeuwen zijn ook de tijgers niet minder uitnemende vaders; de huiskat daarentegen, die toch een tijger in het klein is, verbergt hare jongen voor den kater, die ze anders zou opvreten. Ook de wilde kater schijnt een zeer slecht vader te zijn, en evenmin schijnt de luipaard zich om de zijnen te bekommeren. Men zegt, dat de wolf zijne eigen jongen opvreet, als zij niet door de wolvin worden verdedigd, de vos bekommert zich niet om zijne nakomelingschap ; trouwens ook de honden

1) Zie „Rabenvater", Kölnische Zeitung, 12 October 1902, No. 802.

Sluiten