Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dieren in het voordeel. Alle neusdieren hebben langeren tijd noodig, om zich rekenschap te geven van datgene, wat zij vóór zich hebben. Kort geleden stond ik aan het venster en zag ik een ezelwagen staan. Een dashond, die zich in de nabijheid bevond, had nog nooit een ezel gezien; hij kwam er dicht bij te staan en berook hem twee maal met groote zorgvuldigheid, op dezelfde wijze als wij een nieuw aangekomen persoon naar alle zijden omdraaien en uitroepen: „Mensch, laat u eens bekijken !"

Hieruit verklaar ik de wel zeldzame, maar toch werkelijk geconstateerde gevallen, dat honden in opgewonden toestand geraakt door hun hartstocht voor de jacht, hun eigen meester hebben verscheurd.

Voor eenige jaren had er in Noord-Amerika een jacht plaats, die op dezelfde wijze eindigde als die van Actaeon. Twee jagers wilden daar een neusbeer neerschieten, die op een boom zat. De ééne jager stond beneden met de honden, die vreeselijk opgewonden waren en voortdurend met den kop omhoog tegen den boom huilden. De andere jager was in den boom geklommen, om den beer te dwingen den boom te verlaten. Ongelukkigerwijze verloor hij daarbij het evenwicht en viel hij naar beneden. Onmiddellijk wierpen zich de honden, in de overtuiging, dat de beer naar beneden viel, op hun eigen meester, en verscheurden hem. l)

Ten slotte kan hieruit verklaard worden, het verschillende gedrag van verschillende dieren tegenover stinkende stoffen, die in de natuur voorkomen.

Doch in de eerste plaats moeten wij wijzen op de groote dwaling, alsof alles wat naar de meening van den mensch en vooral van den cultuurmensch onaangenaam riekt, ook een onaangenamen indruk moet maken op de reukorganen der dieren.

1) Men leze: „Die Deutsche Welt No. 41, 13 Juli 1902 : „Der Ursprung des Aktaonmythus."

Sluiten