Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onverwachte schoten in verwarring gebracht en komen zij slechts langzaam en met moeite omhoog".

Verder schrijft hij:

„Ook bij ons worden in den winter wel drijfjachten gehouden op wilde ganzen, waarbij men door een groot aantal drijvers, die in groote kringen naderen tot de schuwe vogels, die op het graan zitten, deze tracht te drijven naar de jagers, die goed gedekt zitten. Meestal mislukt het, want de sluwe wilde vogels nemen zóó scherp waar, dat zij tegenover iedere dekking, die hun om de ééne of andere reden verdacht voorkomt, zich zóó hoog in de lucht verheffen, dat zij buiten geweerschot komen, en een schot met een kogel is op dien afstand wegens de geringe grootte ' van het doelwit zoo goed als uitgesloten, of vordert in ieder geval een zóó buitengewone oefening met de buks, als slechts in hoogst zeldzame gevallen is te bereiken. Daarbij komt nog, dat dergelijke drijfjachten alleen bij een betrokken, nevelige en volkomen windstille lucht kunnen worden gehouden, waardoor ook de trefkans voor de schutters ten zeerste wordt verminderd.

Doch zelfs als een zoodanige drijfjacht werkelijk een enkele maal met een goed resultaat zou worden bekroond, dan kan men er toch zeker van zijn, dat dit slechts ééns kan gelukken, want de sluwe wilde vogel is veel te slim om nog eens in denzelfden val te loopen. Een volgenden keer zal de geheele vlucht, ten minste als zij het nog uithoudt totdat de drijvers haar genaderd zijn, zich torenhoog in de lucht verheffen, en over de hoofden der drijvers heen in de schoonste orde de wijde wereld in vliegen, om nooit meer terug te keeren. Ditzelfde is ook het geval met den jager in zijne schuilplaats; immers de wilde ganzen zullen, als men maar eerst één- of tweemaal schoten op hen heeft gelost — zelfs zonder resultaat — niet vervallen in de fout van Reintje de Vos, en zullen niet hun gewone pad houden, maar een anderen weg kiezen, of bij het waarnemen van de dekking

Sluiten