Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat brengt er b. v. een hond toe, die in huis onvoorwaardelijk zindelijk is en daar zelden aan eene natuurlijke behoefte moet voldoen, om bij iederen steen, boom, heg of struik, waar zijn fijne reuk hem zelfs de reeds lang gedroogde en verwaaide sporen van een voormalig kort oponthoud van een anderen hond doet ontdekken, het geringste spoor van den achtergelaten reuk van die viervoetige persoonlijkheid met blijkbaar genot op te zuigen en dan van zijn kant die sporen te ververschen door de zichtbare en te ruiken uitdrukking zijner individualiteit — waartoe hij zich op iedere wandeling ontelbare malen verplicht rekent? Is het zijn eenige doel, in zijne goedhartigheid het hem geschonken reukgenot, versch gekruid en versterkt aan te bieden aan zijne medemakkers, die dezelfde straat langs loopen, zooals ook hij dat genot aan zijn voorganger te danken had ? Nooit zullen wij tot klaarheid komen over de bedoeling en de beteekenis van de onuitputtelijke hoeveelheid vloeibare stoffen, die de honden in hun organisme daarvoor beschikbaar hebben. Doch dit zich bij iederen tocht herhalende gedrag van onzen hond is voor zijn menschelijken geleider steeds een bron van vroolijkheid, door het overweldigend komische van de vertooning."

Dat de zaak volstrekt niet komisch of kluchtig is, hebben wij reeds gezien. Het feit, dat de hond in de kamer steeds zindelijk is, bewijst, dat men hier inderdaad met eene postverbinding te doen heeft. Waarom ? In de kamer is hij geheel alleen, hier heeft het geen nut, een ander berichten te geven. Dit zou even dwaas zijn als wanneer een misdadiger naar een onbewoond eiland vluchtte en daar geheime teekens zou aanbrengen. Zoodra die zelfde hond echter op plaatsen komt, waar ook andere honden plegen te komen — men denke slechts aan de pooten van een billard in een koffiehuis — dan is het gewoonlijk met de zindelijkheid gedaan, omdat zich dan de drang tot correspondeeren doet gevoelen.

Het is echter volstrekt niet noodig, gebruik te maken van

Sluiten