Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wildernis zou willen overtuigen, wat in werkelijkheid het geluid veroorzaakt, dan zou de tijger, de luipaard, de wolf of andere roofdieren het reeds lang naar de keel gesprongen zijn : het eenige verstandige is dus de vlucht. Zoo kan op de meest eenvoudige wijze verklaard worden, waarom het paard niet alleen schrikt, maar ook tracht op hol te gaan.

Het behoeft wel geen lange uiteenzetting, dat een paard, als het een roofdier speurt, het verstandigst doet met te vluchten.

Het gebeurt wel eens, dat een paard in den wilden toestand niet vlucht, maar dat een hengst een enkelen, eenzamen wolf bevecht. Het is echter een feit, reeds lang door de ervaring bevestigd, dat bepaalde omstandigheden — zooals de drang, de jongen te verdedigen, of het feit, dat een dier de aanvoerder eener kudde is — een groot aantal dieren volkomen veranderen. Men behoeft slechts een klokhen met kuikentjes te vergelijken met een gewone hen. Bij onze paarden komen dergelijke bijzondere aanleidingen zelden voor. Overigens zijn de huisdieren door het verlies van hun wilden staat niet dapperder geworden. Het ontzenuwende der cultuur kan men reeds hierdoor herkennen, dat een groot aantal huisdieren hangende ooren bezitten, iets wat bij geen enkel dier in vrijen toestand voorkomt.

Maar is dan het hollen tegen huizen en boomen niet het toppunt van dwaasheid ? Hoe kan men dit bij een anders zoo verstandig dier verklaren ? Welnu, ik meen, dat ik voorbeelden in menigte heb aangevoerd, hoe ook de mensch overgeërfde gewoonten tracht over te brengen, waar ze volstrekt niet passen (blz. 13). Het paard is — en dat is het laatste argument — een dier der vlakte. Reeds Telemachos wil geen paarden ten geschenke ontvangen, daar het rotsachtige Ithaka zich niet eigent tot het fokken van paarden. In de uitgestrekte, eindelooze vlakten van Arabië, Centraal-Azië, Rusland, Hongarije enz. vindt men bijna nergens boomen, huizen, afgronden, waardoor de woest voorthollende kudde paarden schade zou kunnen lijden.

Sluiten