Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woede van ons dienstmeisje op den hals haalde, wanneer ik na eene wandeling met mijne ouders thuis kwam en dan onmiddellijk uitriep: „Marie, je vrijer de soldaat is hier geweest." De reuk van het kommiesbrood was namelijk niet te miskennen.

Al kunnen wij menschen dus met ons tamelijk slecht reukorgaan wel eenige resultaten bereiken, toch kunnen wij het in de verste verte niet zoover brengen als speurende dieren (zie blz. 79).

Als een mensch een even fijnen neus bezat als een jachthond, dan ligt het voor de hand, dat hij in den kortst mogelijken tijd millionair zou kunnen zijn. Immers iedere regeering zou er heel wat geld voor over hebben, een zoodanig man voor hare politie aan zich te verbinden, daar hij bij de talrijke moorden, die er gepleegd worden, onschatbare diensten zou kunnen bewijzen. Bij Berlijn werd voor eenige jaren het vreeselijk verminkte lijk van een vrouw gevonden. Met behulp van een hond vond men in de nabijheid een ontbrekend lichaamsdeel, doch alle nasporingen naar den dader zijn tot op den dag van heden vergeefsch geweest. Voor een mensch, die zou kunnen speuren, zou het een kleinigheid geweest zijn door ruiken uit te maken, met wat voor een mensch de vermoorde in aanraking geweest was. Een soldaat, een arbeider, ook een man van hoogeren stand heeft zijn eigenaardigen reuk, daar de laatste slechts bij uitzondering zóó werkt, dat hij zweet, en het afwezig zijn der zweetlucht een kenmerkende eigenschap is van dien stand. Op de plek, waar het lijk gevonden werd, lagen ongeveer twintig afgebrande lucifers; ook hier zou een speuiend mensch gemakkelijk hebben kunnen uitmaken, welk beroep de eigenaar der lucifers, wiens vingers de lucifers hadden vastgehouden, gehad had. En hoe eenvoudig zou het verhoor der verdachten geweest zijn ! Daar een hond onfeilbaar de uitwasemingen van ieder persoon afzonderlijk kan onderscheiden, zou een mensch, die even goed kon speuren als een hond, den reuk, die op de

-4 *

Sluiten