Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— „'t Gaat niet, 't gaat niet," zei hij na eenigen tijd, opnieuw opstaande.

De deerne had haar plaats verlaten, hurkte achter de schilderdoos neder, en wierp toen met een beweging snel als een ingeving, haar halsdoek over het steeds luider en luider jammerende kind.

— „Bij de vrouwelijkheid van mijn moeder, wees stil," schreeuwde de oude. „Ga, ga naar binnen, tonto, ga."

Gehoorzaam aan het harde geluid der stem had het kind zijn wippen gestaakt, en zich slingerend in beweging gezet naar den ingang der bergwoning, onder een hoorbaar gegons der opgejaagde vliegen. De groene halsdoek sleepte hem na over den grond, de beweging volgend van het rechts en links wendende lichaam, heen en weer wuivend als de sleep van een dansende dame, in armzalige potsierlijkheid.

— „Olé!" ') lachte de mottige meid, die met de handen plat tusschen de knieën gedrukt, voorovergebogen als een kat die springen gaat, het waggelende schepsel naoogde. „Madre," schreeuwde ze, „mire madre!"2)

Maar het kind was reeds verdwenen door het donkere gat, zijn geluid met zich meênemend, dat uit de verte begon te gelijken op het huilen van een zieken aap.

— „Wilt ge den doek halen en zitten gaan, meisje?" vroeg de jonge man.

Hij boog zich naar zijn palet en kwasten en vervolgde, zich tot de oude wendend: „Was dat een kind van u?"

— „Bij mijn ziel, ja, heertje," antwoordde ze huilerig; „'t is mijn derde en Maria is de oudste."

Ze wees op de jonge moeder die met het hoofd tegen den muur in slaap was gevallen. Op haar knieën rustend in de open hand, sliep haar zuigeling.

— „En waar is de vader?" vroeg de eerste verder.

') Olé is een schreeuw van goedkeuring bij de Spaansche dansen en zangen in gebruik.

') Kijk, moeder, kijk.

Sluiten