Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ernstig, gewichtig, reden ze voort, als belast met een hooge zending, hun vurige glanzende paardjes dwingend in den stap, andalusische raspaarden die de pooten krachtig knikkend voor zich uitwierpen. Onder de loge gekomen ontblootten ze het hoofd, bleven een oogenblik als smeekelingen stilstaan en toen zag men den president even overbuigen uit zijn loge, een der twee de hand uitsteken met den hoed naar voren, en weg draafden zij onder een

galm van goedkeuringen. ,

— „Ze hebben den sleutel, ze hebben den sleutel van

de hokken," zei de boer.

— „En knap gevangen ook," zeide zijn buurman.

Een stilte was plotseling komen heerschen in alle rangen,

een angstige spanning van menschen die wachten op opwinding en beroering. Het groote strijdperk lag nu glazig en leêg onder de oogen der duizenden die allen tuurden naar dezelfde richting. Soms stond er een öp van zijne plaats en dan klonken er onmiddellijk achter hem eenige schreeuwen: „Asientarse, asientarse" ') en weêr een oogenblik zag men een man dwars oversteken door het perk in een klein drafje, en toen begonnen eenige jongelieden „bravo" te roepen en de man keek in den loop lachend naar boven, wenkte spotziek dankend met de hand, om vervolgens te verdwijnen achter de schutting met een vluggen sprong. Maar even daarna schetterde opnieuw de muziek, de deuren in de schutting links^ werden w'i" geopend, en een glinsterende stoet mooi aangekleede mannen kwam binnen met gelijkmatigen militairen pas, als automaten schommelend op de maat der marschmelodie.

— „Olé Mazzantini! olé Frascuelo! Cara Ancha! -) jubelde de jonge man met zijn zakdoek wuivend. „Bravo, daverde het overal öm hem uit een woest koor van kelen, onder het stampend geluid van stokken en klappen in de

') Zitten gaan, zitten gaan. 3) Breedgezicht.

Sluiten