Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laae gestuurd, viel op de onderhelft van haar bakvischachtig meisjesgezicht, liet de oogen in schaduw, maar gleed afstroomend langs den sluiken rok van ,haar ^f^ïamp nonnetie Doch de moeder schreeuwde haar toe de lamp op het buffet te zetten. Por Dios, ze kon daar toch niet eeuwig als een kerkkandelaar blijven staan; er moest nog zooveel gedaan worden. Zij was alweer overeind; de brasero l) moest nog weg; was 't niet al warm genoeg na a dat eten En met hetzelfde aangepak van haar machtige armen bukte ze naar den vloer, ze beurde den wichtigen houten ring met koperen bak vol gloende asch den gr af en dribbelde er meê vooruit en gaf aan de kat die er zich bij te koesteren zat, een schopje met haar zwart-gepantoffelden voet; schrikspringend en met den sta^" n de lucht, hoepte het beestje voor zijn sjouwende en blazende meesteres de gangdeur uit en de jeuken in.

De senora bleef toen in de keuken, de comedor was in orde De matte stoelen, alle vóóraan de zittingen voch ïg donker geworden van het veel bezeten zijn en glimmend door hef lange gerij der beenen, stonden langs de muren gedrongen, stijf, sportig en leêg, zielloos de gasten wachtend. Od het buffet, hoog zooals Consuela haar gezet ha , den hoek 't dichtst bij de deur, stond de lamp groengoud schitterend op het oude brons der fijn gehgureerde oliepeer eenzaam brandde de vlam boven het stortbad van haar'eigen licht. En 't was er omheen op de buffetplanken en waterglazen een stil en innig geglans beweerhcht doorhet snel opgeflikker der karaffen en waterglazen, clie ondersteboven gekeerd om de stof, de planken vulden met het waterachtig donker van hun glaslichamen.

Aan den anderen kant doesde de lichtcirkel der lamp over het deurgat heen tot in de gang en daar versche" merend kwam dan terugkrommend op de eerste stoelen, maar liet het groote kale veld van den witten kalkmuur

i) Verwarmingstoestel.

Sluiten