Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

,,.Hpr heelemaal in de schaduw van een buitensporigen wandèlhoed die als een kolossaal boomblad schuttend S omboog over zijn kleinheid. Hij werd bewonderd.

Consuela sprong op en begon ha«r jever-

pn te knuffelen, zoodat de vader riep. „Hombre. je ver

kneukelt hem heelemaal!" De kleine plakte z,,n handje

in het gezicht van zijn zuster, de gasten lachten om den

b'Pruftelend ging1" Consuela naar haar plaats, de hand aan de wang kijkend met zwarte oogen, donkerder nog \a dL too8r'n, haar broertje na, die in de laagte van stoel tot stoel ging op aanraden van zijn dikke mama. De \ wL in zijn mooie houding bij de deur blijven staan leunend op zijn wandelstok, wachtend om zijn jongen zei

naMaaredFrasqbuetit8oenwas naast den extrangero ») gaan zitten die ook gevraagd was. Hij vond dezen met zijn rug tegen de tafel zekerin zijn hoek. 't Was een klein persoon een beetje stevig, een beetje rossig, een bril op zijn neus, een man die zich blijkbaar vreemd voelde <en stl1 'n^'( /elven voortleefde. De eerste dagen dat hij in de Casa

Sr, s?

rd™P«kderhdeidZ,|nda,beh5; "

en las er uit tusschen het kauwen door. De eenige mei wien hit soms wat praatte, was Arturo, die wel Fransch sprak, maar die at meestal niet meê of kwam pas bij het

deArturo was telegrafist; hij was vroeger, evenals de studenten, slechts kostganger geweest, maar nu sinds een ge jaren leefde hij met de padrona die weduwe was. De klei

Vreemdeling.

Sluiten