Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan den zwarten hals van zijn guitarra nog wat vaster, ze knerpten onder het weêrgestreef der snaren die wit voorbij het donkere klankgat zich spanden, vervolgens beproefde hij nog even met zijn duim, de toon zoemde, toen lei hij het hoofd achterover.

— „Pronto, que tocar?" !)

— v\Jn tango, un tango!" riepen drie, vier stemmen.

— „Bueno, un tango." 3) , . En als het geluid van een gong in een oostersch huis

beeon het. Zijn hand, slap in het polsgewricht, flapte heen en weer, met slierende vingers sloeg hij de snaren over. Het klaagklankte en trilde uit den hollen buik van zijn instrument, ernstig en zwaar, den toon van een violoncel nabijkomend was het snaargeluid, en het weende en zoemde na als het sterven van een gongslag in een

°°Enr meteen daarop, hoogkeelde de Andaluze een £ianroependen tweeklank uit, den verren kreet van een dwaler in de bergen geleek het, toen ze zong:

— Olé olé! blèrde Consuela weêr, ze sloeg de handen

holklappend op elkaar, hard bij de guitarra-tonenreeks beginnend die dadelijk volgde op den aanroep. Joedelend neuriede de Andaluze er bij meê.

') Klaar, wat spelen? *) Goed, een tango.

Sluiten