Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Allen vonden het liedje prachtig. Juan ging de senora

zeeeen dat 't haar beurt nu was.

Ze liet zich niet bidden. Zonder voorover te komen, lui blijvend in haar donkeren hoek, begon ze. Dommelig kwam haar stem de schaduw uit, evenals t gekoer van een doffer rolde het zangetje uit haar overvloedig vleesch....

Madre de mi corazon ')

Haar mond ging bijna niet open. Ze zong haar zuchtend liedje met een stemmetje dat ze teeder en zacht wist te

^EiTeen^uiï bravo^bekroonde haar, van alle stoelen

stegen de bijvalskreten.

Ieder moest zingen, daar hielp niets aan.

De dentiste, altijd vol grappen, schaterzong met veel gebibber van zijn snor en midden in de zaal druk gesticuleerend, „over de tanden van zijn hart; zoodat de menschen dol aan 't lachen sloegen.

Maar de oude wijnkooper verontschuldigde zich, stribbelde 'tegen: „No, no, dispénseme Usted, nosécantaryo, -) maar t hielp niets. „Canta, no importa — fa nada, canta ... Usted como nosotros." 3) Hij kuchte, bedacht zich t Scheen dat hij niet te improviseeren wist; hij waagde dus maar een liedje dat hij onthouden had van een cafe flamengo, een verdacht mopje, een beetje dubbelzinnig.^ Arturo stootte zijn buurman even aan, „comprenez-vous, terwijl de mijnheer zong met zijn versleten, als verroeste stem.

'tWerd nog al goed opgenomen. De pret maakte vergevensgezind; de mannen hadden erpleizier van, Consuela durfde er hardop om lachen. De senora schudde, „o este perfido hombre."

') Moeder van mijn hart.

'I Neen, neen, pardon, ik kan niet zingen. ..

») Zing maar, 't doet er niet toe, zing, uwenaeuicu^..^-- --i

Sluiten