Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daarna zone Consuela, met haar hoog meisjesorgaan blèrrend zoo hard ze maar kon, verrukt zich zelve zoo te hooren, te kunnen gillen zoo hard t haar lus"e- Ze klapte met haar handen, tripte de maat met klakkenden vc$!tenvijl haar mond in 't zingen opgespalkt, donker

^n^Frasquetito sloeg en tokkelde, onverschillig naar het scheen voor wat de menschen zongen, geleund tegen den wand in het schemerlicht, koppig, met dichte oogen begeleidde hij den een na den ander. „

De madrilena volgde, ze zong een onverstaanbaar liedje, onhoorbaar bijna, schuw, vreesachtig als een zucht die den

m De guttarra^klankte .oen alleen. He, klagen der maten kwam vol in stroomende modulaties van de snaren af, onder de grijpende hand van den jongen vandaan, huiverde en weende weêr de oude melodie, met zijn echten Ln als van oud goud. 't Was als een doodgaan van vreugde, een uitruisching in smart, gemijmer van gelatenheid die uitbreekt weêr in smart, terugkeerende opdelingen van leed, leed keerende tot leed, dat zoeken gaat 1 oufe smarten,'wetend dat er vreugde te puren valt

"'En^n de ooren van den extrangero kwam dat intense rhytmen-geween zonder het leêge spel der woorden herhiqldeliik was het komen vallen tot in zi)n ziel als een regen van neêrdruppelend verdriet. En het gezegde van Arturo Xa nous est venu des Maures," was in hem teruggekomén en soezend was de herinnering verschenen aan een schilderij, ergens gezien, bruine mannen leunend bjj een duinrand; ze keken melancholisch over zee, o\er blauw water heen, uitziende naar een verre, verloren kust. De melodie klaagde: een gedachte vlotte er^ mee 7iin denken binnen, een ergens gelezen frase over de grootheid der kunst, troosteresse en wreekster yan een volk dat om zijn verloren erfgrond treurt.

Sluiten