Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze rees uit de kniebuiging op, breed opschommelend op den breeden golfslag der muziek, waardoor het rauwe olé, olé, krijschte van Consuela almaar, en de houtachtige slag joeg van haar k'eppende handen. _

Carmen rees recht, langzaam in een loom gewring, de lenden hol, de borstpunten vooruit, terwijl haar armen dartel langs haar gingen, zich oproeiend van den grond; toen steeg ze snel gelijk een boot tegen een golftop op.

En onverwacht stond ze, de roode buste recht op het piëdestal der zwart omrokte voeten, het hoofd kantelde tusschen de schouders, onderzoekend, aandachtig keken haar oogen de lange gestalte langs; ernst was om de lippen.

Maar als wilde ze zich hooger hebben nog en almaar grooter, zoo kronkelden terwijl de serpentli]nen van haar armen op naar hun hoogste rekking, met wringende en keerende polsen, met krullende en opzwiepende vingers.

— „Leche, que buen cuerpo!"1)

De lippen der danseres krulden bij den uitroep van den drukken dentiste in zijn leverkleurig pak. Toen terwijl haar wuivende armen nog opriepen de beweging, gat ze in eens een geweldigen knip met de vingere lucht, als 't kleppen van kastagnetten sloeg het boven haar hoofd, en met een „anda" .... „anda begroette zij den komenden rhythmus in haar bezielde voeten" ^a.®" quetito beukte de snaren, de Tango-melodie begonhefig, korte en woeste tonen hamerden ziedend onder t wilde

aesla van den jongen vandaan.

Venga, venga mujer!"'2) klaterde weer de vervaarlijke keelstem van den dentiste die zich stond op te winden met klakkenden handenslag, zeiven hij overstort

door het licht der lamp.

Carmen danste; donker en groot bewoog ze zich voor den schemerenden wand, vooruit en dan terugspringend

l) Leche, wat een mooi lichaam.

») Kom, kom, vrouw.

Sluiten