Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

booze gezindheid. Behalve de Einherièn, of helden in Valhiïl, en de Valkyriën of vrouwelijke oorlogsgeesten, vond men onder hen het geloof aan de Elfen of Alnen, de Trollen, Kobolden, Nissen, Nixen of Nikkers, de Uraights, Waifs of Withs (witte wijven) enz. enz. De Elfen of Alfen Maren ten deele goeds, ten deele wraakgierige geesten. Zij waren, volgens het volksgeloof, gekleed in een groen kleed, droegen pijl en boog, waarmee zij het vee wondden van hen, op wie zij zich wreken wilden. Die de gave van het tweede gezicht hadden, konden hen zien, en dc wonde, door hen toegebracht, zien en genezen Andere menschen echter zagen noch hen noch de door hen veroorzaakte wonden, waaraan het vee moest sterven. Ook worden de Elfen als meisjes met lang golvend blond haar beschreven, en herinneren zoo aan de Nymfen, vooral aan de Nymfen, die Diana volgden; welke godin onder andere namen ook in het Noorden vereerd werd. De Wraiths, Waifhs of Withs zijn ook vrouwelijke geesten van schadelijken invloed. De Kobolden of Trollen hebben een spookachtig schrikaanjagend karakter. Het zijn de spook- en klopgeesten, de Lemuren der Romeiueu. Wij vinden hen terug in de latere Dwergen, Klabater- of Kalfater mannetjes, die onderaardsche schatten bewaren, kunstig werk van goud en zilver vervaardigen iu hun onderaardsche verblijven en 's nachts in de huizen timmeren, hameren en kloppen. De Nissen, Nixen of Nikkers zijn watergeesten, die iu het water huizen, de menschen er in trekkeu en doen verdrinken. Behalve deze geesten geloofde men ook aan de omzwervende spoken of schimmen der afgestorvenen, huizende op de graven.

—Vooral de Schotsche eilanden waren, volgens het oude volksgeloof, vol van allerlei spookachtige wezens of geesten, die de bewouers schrik aanjoegen, zoodat in oude tijden die eilanden, vooral de Far-ör, als «woonplaats der duivelen» werd beschouwd.

Een vreemd verschijnsel in de geestenvereering der oude noordsche volken is de wijding van de zwarte kater aan deze geesten. In Schotland b.v. bestond een plechtigheid, die den naam «Taigheirm» droeg, eeu woord, dat «katten geschreeuw// beteekent. Het bestond in een offer van katten, die achtereenvolgens levend boven een vuur langzaam gebraden werden, nadat men ze aan een spit gestoken had. De jammerkreten van de gemartelde dieren

Sluiten