is toegevoegd aan je favorieten.

Leer- en leesboek ten gebruike bij het onderwijs in de geschiedenis der Nederlandsche letterkunde op gymnasia en hoogere burgerschoolen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Reinaert met sinen gheselle Brune Tote Lamfroits bi den tune.

100 Wildi horen van Lamfreide ?

Dat was, eist so men mi seide, Een temmerman van goeden love,

Ende hadde bi sinen hove Ene eke brocht uten woude 105 Die hi ontwe clieven soude,

Ende hadde twe wegghen daerin ghesleghen, Also temmermans noch pleghen.

Die eke was ontdaen wel wide,

Des was Reinaert harde blide.

110 Te Brunen sprac hi, onde loecli:

„Siet hier u grote ghevoech,

Brune, ende nemet wel goom:

Hier in desen selven boom Es honichs utermaten vele.

115 Proeft, of ghjjs in uwo kele

Ende in uwen buuc moghet bringhen. Nochtan suldi u selven dwinghen,

Al dinket u goet die honichrate.

Etet te seden ende te maten,

120 Dat ghi u selven niet verdervet:

Ic ware onteert ende ontervet,

Wel soete oom, mesquame u iet."

Brune sprac: „Reinaert, ne sorghet niet, Waendi dat ic bem onvroet?

125 Mate es tallen spele goet "

„Ghi secht waer," sprac Reinaert.

„Waerom bem ic ooc vervaert?

Gaet toe, ende crupet daer in."

Bruun peinsde om sijn ghewin,

130 Ende liet hem so verdoren Dat hi thooft over dio oren Ende die twe vordere voete in stac.

Reinaert poghede dat hi brac Die wegghen bede uter eken.

135 Dien hi te voren ghinc so smeken,

Bruun bleef ghevanghen in den boom. Nu hevet de neve sinen oom Met looshede brocht in suiker achte,

Dat hi met liste no met crachte 140 In ghere wijs ne can ontgaen,

Ende bi den hoofde staet ghevaen.