Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jan, vergheift mij, dat ic u oynt was so quaet, 90 En oynt zo fel was teghen u.

Man. Ic vergheift u gherne.

Ghebure. Ja, wat zechdy nu ?

De man es ghenesen terstont.

Wijf. Hoe yaerdy, Jan? hoe vaerdy, Jan?

95 Man. Ic ben al ghezont,

Als ghij mij niet meer quaet en zijt.

Wijf. Neen ic, nemmermeer.

Pape. Godt zij ghebenedijt,

Die man es van den evel gescheyden, 100 Adieu, vaert wel.

De vrouw vergezelt den „pape" naar buiten, terwijl Jan en de „ghebure" in hun vuistje lachen om de poets, die zij haar gespeeld hebben.

Wijf. Dat hebbic al te malen ghehoort! Man. Wacharmenl Wacharmen!

Ghebure. Moort! moort! dwijf zal ons vernielen.

Wijf. Nu zecht nu noch!

105 Man. Ic en zal, bij mijnder zielen,

Nemmermeer, seker, lief wijf.

Wijf. Suldyt meer zegghen?

Man. Neen ic, up mijn lijf,

Twas mijn ghebure, diet mij riet.

110 Ghebure. Tjan, heere, ic en riet u niet:

Daerom willet mij verdraghen.

Wijf. En weetty niet, dat hem mesvalt met vlaghen,

Die zijn hant steect tusschen schus en boom?

Ghebure. Och ic kenne dat waer es!

115 Wijf. So nemes goom.

Elc wacht hem, die wel wil varen,

Godts gratie wil ons allen bewaren.

De vader, die zone, die heilighe gheest Yerleene ons zalicheit aldermeest.

6

Sluiten