Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hey wapen! wapen hey! mijn Prinsse roept om wraeck. 120 Flux op Ar tabanus Tcrhaclt terstondt de saeck

Aen u ghosolschap, en ontsteeckt haer met uw woorden, Om op gheleghen plaets den moorder te vermoorden.

Nu zien wij Daifilo optreden, die naar do afgesproken plaats gaat, waar hij Granida zal vinden.

Daif. Lang over middernacht ick 't al te wesen gis,

Het licht dwerrelt ghemengt onder de duysternis, 125 De blonde dageraet met haer blosende kaeken,

En d'uyr dat mijn Godin mijn coomst verwacht, ghenaken. Want, doen icks' op het Landt ghebracht had, liet ick haer In het gheselschap van mijn trouwe suster daer,

En soo de korte tijdt ons haestich dwongh te scheyden, 130 Besloten wy, dat sy mijn weercoomst souw verbeyden,

Eer dat de tweede Son soud' aen den hemel staen.

Siet hier de naesten wech, dit dient my in te slaen.

Granida, die buiten op hem wacht, neemt met de volgende lyrische outboezeming afscheid van haar vorstelijken staat.

Gran. Vaert wel scepters, vaert wel, vaert wel verheven throonen, Verheven soo, dat my van uwe steylheyt yst, 135 Vaert wel dwingend ghewaedt, en al te sware cróónen,

Afgoden die met windt uw ydle dienaers spijst.

Uw ydle dienaers ghy duysenderleye noot breyt,

Door uw beloften loos die ghy soo qualijck houdt,

Want zy, besietmen 't wel, verkleenen inde grootheyt, 140 Slaven in d'heerschappy, verarmen in het goudt.

Een laegh' en diepe rust my beter mach verquicken Die my te saemen smelt met een lief anker-ick,

Ick laet u warrich Hof, en kies voor soo veel stricken, Een al veel strengher, maer och hoe veel soeter strick! 145 Bedauwde bloemkens versch, en ghy bloosende roósen

Die uwen mantel groen nu effen open doet,

Welcoom, en danck dat ghy verquickt mijn ameloósen, En afgepijnden geest, met uwen aesem soet Nu biggelt op het gras, en cruydtjens onbetreden, 150 Mijn laeuwe traentjens die den dauw soo wel ghelijckt;

Traentjens niet meer van smart, niet meer van bitterheden, Maer van een teêr ghemoedt, dat schier van vreucht beswijckt. O boomen schaduw-mildt, ootmoedelijck laet daelen Uw nygend' hooft, als ghy 't eerwaerdich aenschijn siet, 155 Leydstar en Morgenstar met weerlichtende straelen,

Indien mijn blijdschap slaept, waerom weckt ghy hem niet?

Sluiten