Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gelyck 't geatarrent van den Stier de hemeldieren En andre monsters, die rontom hem henezwieren, Met goude hoornen dreight. De rechte horen wort 260 Vorst Belzebub, op dat hy ons de vleugels kort',

En zyne wacht betrout; Vorst Belial de slincken,

Men ziet hen beide om stryt in hunne rusting blincken. De Stedehouder, nu Veltmaerschalck tegens Godt, Verzekerde den buick des leger», om het slot, 265 Der regementen knoop, in 't midden te bewaren.

De trotse standert, daer de dagh scheen op te klaren, Uit zyne morgenstar, wert van Apollion Gehanthaeft, achter hem, zoo moedigh als hy kon, In zynen vollen krits, om hoogh ten toon gezeten. 270 Rafaël. Helaes, wat durf, wat durf d'Aertsengel zich vermeten? Och, of ick hem by tyts tot afstant had gebroght. Beschryfme niettemin het aenzicht van dien toght,

En in wat schyn de Vorst de benden quam geleien.

Uriël. Omringt van zyn staffiers, en groene lievereien, 275 Hy, wrevligh aengevoert van onverzoenbren wrock,

In 't gouden panser, dat, op zynen wapenrock Van gloeiend purper, blonck, en uitscheen, steegh te wagen, Met goude wielen, van robynen dicht beslagen.

De Leeuw, en felle Draeck, ter vlught gereet, en rlugh, 280 Met starren overal bezaeit op hunnen rugh,

In 't parrele gareel, gespannen voor de wielen,

Verlangden naer den stryt, en vlamden op 't vernielen. De heirbyl in de vuist, de scheemrende rondas,

Waer in de morgenstar met kunst gedreven was; 285 Hing aen den slincken arm, gereet de kans te wagen.

Rafaël. O Lucifer, ghy zult dien hooghmoedt u beklagen. Ghy fenix, onder al wat Godt daer boven looft,

Hoe steeckt ghy, onder 't heir, zoo fier met hals en hooft, En helm, en schoudren uit! hoe heerlyck past u 't wapen, 290 Als waer 't naturelyck uw wezen aengeschaepen!

O hooft der Engelen, niet hooger: keer weerom.

Uriël. Zoo stonden zy gekant, en slaghree, drom by drom, Een ieder op zyn lucht, en hoefslagh, en by ryen Gesnoert aen hun gezagh, om 't schoonst van wederzyen; 295 Wanneer de dolle trom en klinckende trompet

Zich mengen; het geluit geweer en handen wet,

En steigert in den trans van 't heiligh licht der lichten; Een klanck, waer op terstont een zwangre wolck van schichten Geborsten, slagh op slagh, een' gloênden hagel baert, 300 Een' storm en onweer, dat de hemelen vervaert,

Sluiten