Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan sal noch uw bloessem bloeyen,

30 (Lustigh, Vrysters een en acht,

Helpt myn stramme Rijm aen 't vloeyen)

In den Hagenaers gedacht.

Dan sal noch een grijse Dutter Met de schenen voor de vlam,

35 Met de tanden in de butter,

In den beulingh, in de ham,

In de Niewe-jaersche weggen,

t' Mijner eeren spreken. Maer,

Maer, hoe kent die Vryer seggen,

40 't Gaet al offet Seumer waer!

Vreemdelingen, die de bochten Van 't gebulte Wereld-pad,

Onder allerhande lochten,

Over het drooge, door het nat,

45 Hebt begaen, berolt, bevaeren,

Hebt uw yver-vyer gekoelt Tot hier onder in de baeren Daer de Son haer' peerden spoelt;

Komt, laet uw' gedachten deigen 50 Daer het lichaem eertijds was,

Laet uw' sinnen over-reisen

Al des ronden bodems plas;

Niet en haeck ick meer te hooren Dan soo schoonen Tempes naem ,

55 Komt u ergens een te vooren,

Die mijn Linde ly beschaem.

De dichter roept zich nu achtereenvolgens voor den geest Roomen, Venetiën, Parijs, Londen, Antwerpen en Amsterdam, „het averechte Masten-woudt", maar ofschoon hij daar overal veel te prijzen vindt toch, zegt hij, „en vind ick niet in allen,

Dat mijn' Lindelaen genaeck".

Linde-laen, mijn soet versinnen ,

Waer ontgin ick uwen roem,

Aen uwe schorsse taey om spinnen,

60 Aen uw' stam, uw' blad, uw' bloem?

Schors, en stam, en bloem en blad'ren,

Ieder eischte sijn verhael;

Laet my een uyt allen gad'ren Als u eigen altemael.

Sluiten