Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TWEEDE VOORDRACHT.

KLEUREX.

METHODE VAN ROMA NOWSKV.

Techniek (vervolg). Muskieten.

Thans zullen wij overgaan tot het bespreken van de verschillende kleurmethoden, die voor ons van belang zijn. Daarin is in de laatste jaren zeer veel veranderd en verbeterd. Dit is in hoofdzaak te danken aan het meer voor de practijk geschikt maken van de kleuringsmethode van Romanowsky, waarmee wij ons in de eerste plaats zullen bezighouden, omdat zij verreweg de belangrijkste en meest toegepaste is.

In Juni 1891 promoveerde Romanowsky te St. Petersburg op eene dissertatie over parasitologie en therapie der malaria, waarin men voor het eerst mededeeling vindt gedaan van het feit, dat bij menging van bepaalde hoeveelheden methyleenblauw en eosine een neerslag ontstaat, en dat het mengsel dan zeer bijzondere kleurende eigenschappen vertoont; de bloedcel wordt namelijk rose gekleurd, de malariaparabiet blauw, het kleurbare gedeelte van haar kern, de zgn. chromatinekorrel, karmijnrood; verder worden ook de bloedplaatjes karmijnrood en de kernen der leucocyten donker violet.

Ook vond Romanowsky, dat die bijzondere kleurende eigenschappen sterker optreden als hij oude, beschimmelde oplossingen van methyleenblauw gebruikte. De oorzaak daarvoor gaf hij niet aan; die werd pas later gevonden.

Deze ontdekking vond in den aanvang weinig bijval, omdat de resultaten zeer onzeker waren. Soms kreeg men prachtige kleuring, soms niets; dan weer was de kleuring goed, maar had zich zulk een dik, vast adhaerent neerslag gevormd, dat het praeparaat absoluut onbruikbaar was. Weer een andere maal werd het praeparaat wel gekleurd,

Sluiten