Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lende grondtalen eerst langzamerhand ontstaan zouden kunnen zijn in verschillende deelen der wereld , waarover de eerst spraaklooze nienschen reeds vooraf verspreid kunnen geweest zijn, evenals omgekeerd bij meervoudigen oorsprong van het menscheljjk geslacht zou kunnen vermoed worden, dat één stam, desnoods één mensch , de taal het eerst heeft voortgebracht, en dat die daarna geleidelijk door de andere stammen is overgenomen.

De vraag naar de eenheid van taal moost natuurlijk belangwekkender en ook ingewikkelder worden, naarmate men grooter verscheidenheid van talen leerde kennen en ook de talen van wilde of weinig beschaafde volksstammen begon te bestudeeren zooals in onze eeuw meer en meer is gedaan. Onwillekeurig nu ging men zich afvragen, of de talen van zulke natuurvolken niet veel meer, zelfs dan de Indogermaansche grondtaal, zouden overeenkomen met de taal in hare eerste kindsheid, en of dus niet vooral uit die talen voor het onderzoek naar den oorsprong der taal veel te leeren zou vallen. Men heeft er inderdaad veel door geleerd, maar er zijn doel niet beter door bereikt. Men heeft er vooral door geleerd, dat de talen nog op geheel andere wijzen kunnen gebouwd en gewijzigd zijn, dan men uit do geschiedenis der meer bekende talen had kunnen opmaken, en dat die talen, wol verre van aan diergeluiden te herinneren of althans hoogst eenvoudig en armoedig te wezen, integendeel dikwijls in vormenrijkdom en vermogen om fijne schakeeringen van beteekenis uit te drukken de talen der beschaafdste Europeesche volken, ook zelfs die der oudheid , overtreffen. Men heeft er verder o. a. de macht van willekeur en toeval op taalgebied door leeren kennen, door geene scherpzinnigheid te berekenen en spottend met ieder stelselmatig onderzoek naar den voorhistorischen toestand der taal.

Voorbeelden daarvan heeft Max Muller ') bijeengebracht uit hetgeen reizigers onder onbeschaafde volken bobben meegedeeld. Aan H. Halo's verslag van den Amerikaanschen ontdekkingstocht onder bevel van Charles Wilkes ontleent hij de merkwaardige bijzonderheid, dat de bewoners van Tahiti hunnen eerbied voor den koning aan den dag leggen door een gebruik, dat zij Te-pi noemen, en dat bestaat in hpf T.rtrrrviililicr vprmiidon var» wnorden . die den naam des konin?s

1) Zie MaX Müiler, Lectures on the science of lanyuage. Second Series, London 1864 , first leclure.

5*

Sluiten