Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat duister verleden door te dringen en te onderzoeken, of het ook mogelijk is van die suffixen den oorsprong op te sporen? Wanneer wij ons daarbij niet door ijdele bespiegelingen willen laten leiden, hebben wij maar ééne betrouwbare gids, de geschiedenis der suffixen in den historischen tijd. Mogen wij iets aannemen , dan is het dit, dat hetzelfde wat wij in den bekenden tijd met die afleidingsuitgangen zagen gebeuren, ook gebeurd zal zijn in het onbekende verloden. Doch dan kunnen die zoo eenvoudige suffixen ook weer verminkt zijn uit vollere vormen en uit suffixkoppelingen, die wij wel kunnen veronderstellen , als wij er den moed toe hebben, maar zonder eenigen schijn zelfs van zekerheid.

Nochtans aan alles wenschen wij een begin te zien , en daarom zijn wjj geneigd te vragen: wat is het waarschijnlijkst, dat de oudste suffixen geweest zijn? Lang geleden zou men geantwoord hebben: „klanken, die dienden om, achter wortels gevoegd, nieuwe woorden te vormen," want toen stelde men zich voor, dat er in de talen een zeker aantal woorden bestond en dat men tevens een zeker aantal klanken bij de hand had, die men er achter kon voegen, zooals men uit een letterdoosje bv. eene m kon nemen en d:e achter den geschreven wortel bloe kon leggen om er bloem van te maken. Aan die voorstellingen hebben wij zelfs onze woorden achtervoegsel en suffix te danken, die wij nochtans niet kinderachtig willen verwerpen, omdat zij eens eene andere beteekenis hadden, dan wij er nu aan hechten. Nu weten wij, dat men geen suffix meer uitkiest uit een grooten voorraad achtervoegsels, om het vast te hechten aan wortol of woord. Wij weten, dat nieuwe afleidsels in den geest der sprekenden gevormd worden naar analogie van de bestaande, en dat dus, zoodra dat gebeurt, het overeenkomstig laatste deel van eenige woorden het karakter van suffix heeft aangenomen '). Wat nu dat deel was, vóór het suffix werd, zou in het gunstigste

') Aardig wordt diezelfde gedachte uitgesproken door Arsène Darmesteter, La vie des mots, Paris 1887, p. 24: „Prendre dans un ou plusieurs mots une même terminaison commune , en faire le représentant d'une idéé abstraite 1'ajouter a foute une série de mots simples pour leur faire rendre cette même idéé, en modifier graduellernent le caractère et lui faire exprimer par des élargissements insensibles des rapports nouveaux qui vont, en se multipliant, créer ainsi de vrais mots, qui n'ont pas d'existence propre par eux-mêmes, qui n'ont aucune indépendance, aucune individualité, que la langue n'isole jamais, qui ne vivent qu' a la queue des mots simples, et qui cependant sont les porteurs d' idéés générales , voila 1'étonnant résultat auquel arrivent les langues quand elles créent des suffixes."

Sluiten