Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staat was daar werkelijk krachtig op te treden, maar ook de afstand tusschen lndië en Engeland was geweldig. En Rusland was altijd eenigermate een onberekenbare grootheid.

In die dagen was Engelsch-Indië van Perzië gescheiden door het woeste land aan den rechteroever van den Tndus, Beloedsjistan, en meer noordelijk door het bergland van Afghanistan, van waaruit zoovele veroveraars zich op lndië hadden geworpen, en door het jonge maar machtige rijk der Sikhs, waaraan, sedert Randsjet Singh het over den geheelen Pendschab uitgebreid en de Afghanen-heerschappij over Lahore vernietigd had, ook Kashmir en de overige landen van den westelijken Himalaya onderdanig waren.

Het godsdienstverschil scheidde beide volken, Afghanen en Sikhs, nog scherper dan het Perzen en Afghanen deed, en daarom was van hen geen gemeenschappelijk handelen te duchten. Hun krijgshaftigheid maakte zelfs die gewesten in zekeren zin tot een voormuur voor lndië. Maar de grenzenlooze verwarring in Afghanistan, waar de verschillende stammen elkander in eindelooze veeten bekampten, gaf den Shah gelegenheid om te trachten daar het verlies goed te maken, dat Perzië tegen Rusland geleden had. In 1837 deed hij, door Rusland aangezet, een poging om Herat, den sleutel van Iran en Afghanistan, te veroveren en liet er slechts van af, toen Engeland een vloot naaide Perzische golf zond. Voor het oogenblik had Engeland daar Rusland een voorsprong afgewonnen.

Maar om zijn invloed voor goed te bevestigen, meende de Engelsche regeering een van haar afhankelijk vorst over Afghanistan te moeten stellen en tevens den Beneden-Indus te verzekeren door de bezetting van Sindh. Heide ondernemingen gelukten. Van Sindh uit drong een Engelsch leger Afghanistan binnen, veroverde Kandahar en verdreef later den emir Dost Mohammed, den bekwaamsten, maar tevens ook daarom den gevaarlijksten aller Afghanen vorsten, uit Kaboel, waar de Engelsche beschermeling werd geïnstalleerd. Zóó weinig vertrouwbaar werd de toestand geacht, dat het leger alle belangrijke punten in het land bleef bezetten. Doch dat baatte niet; in 1841 barstte een algemeene opstand uit, welke den volslagen ondergang van het Engelsche leger ten gevolge had, een der ernstigste rampen, die het Engelsch gezag in lndië zijn overkomen, en een die Engelands prestige in lndië ernstig heeft geschokt. Niettegenstaande een in het volgend jaar ondernomen wraaktocht duidelijk toonde hoe geducht Engelands

Sluiten