Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

l)ie behandeling werd ltoe langer hoe ondraaglijker sedert Godoy in Spanje alles te zeggen had gekregen en aan zijn gunstelingen toestond de koloniën schaamteloos uit te plunderen.

Toen eindelijk in Spanje de wettige regeering omvergeworpen en Napoleon tusschenbeideu gekomen was en daardoor de groote worsteling der Spanjaarden tegen zijn heerschappij begon, was die ontevredenheid ook hier niet langer te bedwingen en gebruikten de creolen de onzekerheid der toestanden in het moederland om zich eenig aandeel in het gezag te verzekeren. Maar zij durfden niet toegrijpen, en zoo gebeurde het dat de beweging op het land begon en het karakter kreeg van een opstand der Indianen en halfbloeden. Karakteristiek was het dat die beweging geleid werd door priesters die, goed katholiek als zij waren, toch overigens voor geen radicale maatregelen terugdeinsden. Maar juist dit laatste bewoog de creolen zich van haar af te wenden en de besluitelooze en zwakke regeering krachtig te steunen. De eerste opstand, in 1810 door den pastoor Hidalgo begonnen, droeg door de toomeloosheid van diens talrijke, maar tuchtelooze benden er veel toe bij om den strijd van den beginne af aan een karakter van wreedheid en woestheid bij te zetteu, dat voor Mexico uiterst verderfelijk was. Toen hij, na een groot half jaar het halve land in vuur en vlam te hebben gezet, bijna plotseling met den dood van den aanvoerder te niet ging, had de daarop volgende bloedige reactie geen ander gevolg, dan dat een ander geestelijke, de veel bekwamer Morelos, opnieuw de vaan des opstands tegen het Spaansche bestuur kon ontplooien en verscheiden jaren den strijd, nu niet alleen aan het hoofd van Indianen en allerlei gepeupel, maar ook van een goed gedeelte der blanken en halfbloeden, volhield.

Eindelijk bleef de regeering meester, maar in het groote, zwak bevolkte land schoten haar krachten te kort oin den tegenstand geheel te vernietigen. De oorlog bleef dus voortsmeulen, tot in 1820 de omwenteling in het moederland Spanjaarden en Mexicanen gelijkelijk verraste. Thans waren het vooral de clericalen en conservatieven die hun belangen bedreigd achtten en op afscheiding van het nu liberale moederland bedacht waren.

Dat deed een der aanvoerders der Spaansche partij, Iturbide, het denkbeeld opvatten om beide partijen door liet opstellen van een programma, dat allen voldoende waarborgen opleverde, te vereenigen. En waarlijk, het gelukte. Iturbide werd van zelf de beheerscher van

Sluiten