Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onbekendheid van het binnenland.

Isolement de Oost-Afrik, landen.

waarmede de slavenhandel gedreven werd. Maar het duurde nog heel lang eer deze geheel was onderdrukt.

Van wat in het binnenland van Afrika gebeurde wist men in Europa inaar zeer weinig. Van de enkele stoute ontdekkingsreizigers die in de eerste helft der negentiende eeuw waagden het land binnen te dringen, slaagden er maar weinige in, hun doel te bereiken; enkele moesten hun ijver met den dood bekoopen. De natuurlijke beletselen waren zoo groot, dat zij reeds alleen voldoende schenen het binnenland voor het binnendringen der Europeeërs te bewaren; de weerbarstigheid der inlanders tegen elke toenadering maakte dat soms geheel hopeloos. Die weerbarstigheid werd niet minder door de uitbreiding van den Islam, in de groote landen bezuiden de Sahara. Godsdienstig fauatisme dreef tot voortdurende vijandigheid. De verovering van Algerië had dat fanatisme nog meer opgewekt; de blanke werd door de Mohammedanen nog meer gevreesd dan door de negers die onbekeerd waren gebleven. De groote rijken om het meer Tsad, Hornoe, Wadai, Sokoto en andere, en de landen aan den Midden-Niger waren buiten aanraking met de kust; het beroemde uitgangspunt van den karavaanhandel met de noordkust, Timboektoe, kende men slechts door de verhalen der Arabieren; slechts één Europeaan, de Franschman (Jaillé, was er ooit in doorgedrongen en teruggekomen, en diens mededeelingen werden niet eens geloofd. Eerst Barths ervaring, die ze volkomen bevestigde, was noodig om den naam van den ongelukkigen reiziger te herstellen. Van het eigenlijke midden wist men nog minder. Van den Congo kende men niet veel meer dan den moud. Met de oostelijke streken en de groote rivieren, die eindelijk samen den Nijl vormden, was men niet veel beter bekend; de Egyptische verovering van Soedan en de slavenjachten hadden er wel eenig, maar toch nog maar zeer weinig licht over doen opgaan.

r Abessynië en omliggende landen waren al evenzeer buiten het verkeer gesloten; de herhaalde pogingen uit vroeger tijden om de christelijke Hamieten in gemeenschap te brengen met Europa ter gemeenschappelijke bestrijding van den Islam, werden in dezen tijd niet herhaald. Ook het sedert eeuwen gekoloniseerde deel der oostkust, Mozambique, was geeu basis voor verdere uitbreiding van Europeeschen invloed, en de geweldige rivier die het in het zuiden van de Bantoelanden scheidde, de Zanbesi, was maar weinig beter bekend dan de Niger. Eerst aan den Limpopo aan de grens van het land, dat reeds

Sluiten