Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had, wel betaalden arbeid kon krijgen. Een geweldige demonstratie van werklieden kwam daarop den 288,en de instelling van een ministerie "du Progrès" eischen. Doch de regeeriug was voorbereid, en Louis Blanc, wien deze post natuurlijk was toegedacht, waagde het niet zijn plan tegen den gemeenschappelijken tegenstand zijner collega's (alleen Albert was op zijn hand) door te zetten. Hij liet zich bewegen voor lief te nemen met de instelling eener /'Regeeringscommissie voor de arbeiders", ouder zijn voorzitterschap, en wat nog meer beteekende, hij stemde er in toe dat aan deze commissie een afzonderlijke vergaderplaats werd toegewezen in liet Luxembourg, waar de Pairskamer had plegen te vergaderen. Daar de werkzaamheden dezer commissie, waaraan weldra de toevoeging van eenige honderden afgevaardigden der verschillende ambachten het karakter van een arbeidersparlement gaf, hem en Albert geheel in beslag namen, waren de beide socialististen feitelijk onttrokken aan de deelneming aan het bestuur.

lntusschen begon het hoe lauger hoe duidelijker te worden dat het //land" weinig republikeinsch, laat staan jacobijnsch of socialistisch ] gezind was. Wel is waar bootsten werklieden en politici in de departementen na wat er te Parijs geschiedde, en verrezen ook daalde clubs en de kleine kranten als paddestoelen, en wel verkondigden velen, die vroeger als steunpilaren der monarchie hadden gegolden, luide hun instemming met wat er gebeurd was, terwijl de massa der burgers en boeren lijdelijk gehoorzaamde aan elk bevel, dat uit de hoofdstad werd gegeven; maar zelfs de meest optimistisch gestemde democraten zagen in, dat de beweegreden vooral vrees was voor een mogelijke beschuldiging van ivcivisme, ingeval een werkelijk revolutionnaire regeering, een comité du tal ut 'public aan het bewind kwam.

De aanschrijvingen van Ledrti Rollin aan de commissarissen der regeering, die overal de prefecten en onderprefecten moesten vervangen, om maatregelen te nemen om de verkiezingen voor de bijeen te roepen nationale vergadering in republikeinschen zin te leiden, en nog meer die van den minister van onderwijs, llippolyte Carnot, den zoon van den orginisateur de la vktoire, aan de onderwijzers om in dien geest werkzaam te zijn, waren maar zelden goed ontvangen. En de door den plotseling ontstanen geldnood der regeering noodzakelijk geworden financieele maatregelen zetten kenlijk kwaad bloed. Om den Parijzenaars tegemoet te komen, had de regeering tal van invoerrechten op

Angst der rransche natie voor het socialisme. Tegenstand daartegen.

Sluiten