Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Poolsche quaestie.

Dit alles maakte de werkliedeumassa hoe langer hoe ontevredener; de leiders meenden deze gemakkelijk te kunnen meeileepen en van de eerste de beste botsing gebruik te maken, om de vergadering door een plotselingen aanval te overweldigen. Te gemakkelijker, naarmate de leus, waaronder de beweging zou worden opgezet, meer populair was. Want dan zouden zonder twijfel velen, die, als de revolutie openlijk was opgetreden, zich er tegen gesteld zouden hebben, of onzijdig blijven of zelfs meewerken.

Het gelukte hun werkelijk een dergelijke leus te vindeu. De Parijsche democratie meende nog altoos een verzuim te hebben goed te maken; zij had den ondergang van Polen niet alleen niet belet, maar zelfs geen poging gedaan om de regeering te dwingen iets ten behoeve van het «broedervolk" te doen. De Polen, in liet bijzonder de Poolsche emigranten, waren vooral sedert 1831 de troetelkinderen van het liberalisme; hoe radicaler dat liberalisme gekleurd was, des te vuriger placht die voorliefde te zijn. In Frankrijk meer dan ergens elders; het Napoleontische Frankrijk had, volgens de traditie, maar één trouwen bondgenoot gehad, Polen, dat zijn ondergang te wijten had aan zijn trouw aan Frankrijk.

Onder de vele zonden der Juli-monarchie nam haar ongevoeligheid voor Polen lang niet de laatste plaats in in de oogen der demoeraten. Onmiddellijk herstel van Polen was dan ook een eisch geweest, die niet zelden aan de Voorloopige Regeering in de eerste stormachtige dagen van haar bestaan was gesteld, en door Lamartine telkens met handige wendingen. als voorloopig onuitvoerbaar, was afgewezen.

Natuurlijk hadden de Poolsche democraten, waarvan er velen onder de in Parijs aanwezige emigranten waren, zich nauw aan hun voorstanders aangesloten. Een hunner leiders, die in Frankrijk genaturaliseerd was, Wolowski, was tot lid der nationale vergadering gekozen, 't Sprak van zelf dat hij daar de Poolsche zaak ter sprake bracht, de ultra's zouden hem door een krachtige demonstratie ondersteunen, "t Was te voorzien dat de vergadering niet geneigd zou zijn tot eenigeu krachtigen maatregel, allerminst tot een oorlogsverklaring aan de drie mogendheden, die Polen onder zich verdeeld hadden. Dat kou aanleiding geven om het volk in beweging te brengen, en dan gold het handig, suel en energiek op te treden en uit een demonstratie een journée te maken.

Blanqui was een geboren agitator en samenzweerder, meer dan iemand

Sluiten