Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bezet met mobiele garde en op bet plein zelf was Courtais aan het hoofd eener aanzienlijke macht nationale garde. Hij sneed echter den we? aan den optocht niet af, maar liet hem door op belofte van, na inlevering van het verzoekschrift, vreedzaam terug te zullen keeren. Daardoor maakte hij het zijn manschappen onmogelijk de vergadering te hulp te komen, want de ontzaglijke menschenmenigte, die nu het plein vulde, belette hun elke beweging, üe wacht der vergadering was evenmin in staat de menigte tegen te houden, waar zij niet eens bevel toe had. Zoo gebeurde het dat deze in een oogenblik het geheele gebouw vulde en weldra ook de vergaderzaal binnen drong, waar Wolowski bezig was het verzoekschrift toe te lichten. Er ontstond toen een onbeschrijfelijke verwarring, waarin niemand iets verstaan kon, totdat Raspail, die geen lid der vergadering was, gehoor wist te verkrijgen met toestemming van den machteloozen president, en het adres der "petitionnarissen" voorlas, waarin het stellen van een ultimatum aan de mogendheden, die Polen verdeeld hadden, werd geëischt. De menigte eischte onmiddellijk besluit, niettegenstaande Raspail, getrouw aan zijn belofte aan Courtais, haar thans verzocht heen te gaan. Blanqui echter, die evenmin als hij lid was, eischte dat de vergadering het «volk" brood en werk zou verschaffen, en eindelijk, na verbazend tumult, sloeg Barbes, die als lid der vergadering het recht had voorstellen te doen, voor, dat, tot dekking der eventueele oorlogskosten, een belasting op den rijkdom zou geheven worden; tevens eischte hij aftocht der troepen; wilde de vergadering hier niet toe besluiten, dan pleegde zij verraad aan het vaderland.

Zelfs met den besten wil had de vergadering niet kunnen besluiten, want er was steeds een leven als een oordeel en geen lid was in staat te spreken. Toch diende die toestand een anderen revolutionnair, Huber, tot voorwendsel om van de tribune te verklaren, dat de vergadering weigerachtig bleef en dat hij haar daarom in naam des volks voor ontbonden verklaarde. Tegelijkertijd werd de president van zijn stoel gedreven en niet de meeste afgevaardigden de zaal uitgejaagd. De hoofden der clubs deden toen als in Februari, zij noemden namen van leden eener nieuwe voorloopige regeerin?, die door de menigte werden toegejuicht. Daar intusschen de mobiele garde aanrukte, verliet de menigte het gebouw en stroomde naar het stadhuis, dat in een oogenblik overweldigd was. Barbes en Albert, het vroegere werkmanslid der Voorloopige Regeering, verkondigden daar de oprichting der

Sluiten