Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wel sloot Karei Albert Peschiera in, nadat hij het tevergeefs door beschieting tot de overgave had zoeken te dwingen, en dwong hij ook in het einde van April, door het gevecht bij Pastrengo, Radetzky tot ontruiming van den rechter Etschoever. Tegelijkertijd kwamen hoe langer hoe meer troepen uit Midden- en zelfs Zuid-Italië; de Romeinen trokken het Venetiaansche binnen, de Toscaners sloten zich bij de Sardiniërs aan. Uit Napels werd een aanzienlijke krijgsmacht verwacht. Wanneer het zoo voort bleef gaan, was Radetzky's leger ernstig bedreigd, vooral ook daar het terrein, dat het ter beschikking had, niet groot genoeg was om het zelfs met hulp der magazijnen in de vestingen te voeden. Maar toen keerde het geluk. De aanval der 36,000 man sterke Sardinische hoofdmacht, welke nevens den koning in deze dagen door generaal Bava werd aangevoerd, op de in een verdedigende stelling bij Santa Lucia, westelijk van Verona, opgestelde 20,000 man sterke Oostenrijkers, op den 6den Mei ondernomen, werd niet alleen afgeslagen, maar leidde zelfs tot een zeer verwarden terugtocht van een deel der aanvallers. Toch hadden beide partijen met gelijke dapperheid gestreden; een tijdlang was zelfs Santa Lucia in de handen der Sardiniërs geweest, maar eindelijk heroverd geworden.

Van de mislukking kreeg natuurlijk de koning de schuld, tegen wieu zich de republikeinen hoe langer hoe meer vijandig overstelden. En verdachtmaking was tegen Karei Albert een te gemakkelijker wapen, daar hij zelden openlijk zijn meening uitsprak en zijn vroeger gedrag hem den naam had doen verwerveu van alleen uit eigenbelang te handelen. Daarbij kwam dat den Milanezen het geluk om zoo te zeggen naar het hoofd was geslagen: zij konden niet begrijpen dat het Sardinische leger de door hen alleen, naar zij beweerden, verslagen Oostenrijkers, niet in weinige dagen over de Alpen had gedreven. Menige handeling der Sardinische aanvoerders schijnt hoofdzakelijk te hebben gediend om de publieke opinie in Italië te bevredigen. Thans, nu het zoo duidelijk was aan den dag gekomen dat de kans op overwinning uiterst twijfelachtig was, vermeerderden de moeilijkheden hoe langer hoe meer.

lil Lombardije was de voorloopige regeering, die zich onder voor-: zitting van den podesta (burgemeester) van Milaan, Oasati, een voorstander der onmiddellijke vereeniging met Piëmont, had geconstitueerd, ook door de andere steden erkend; zij had alles gedaan wat in haar vermogen was om de Sardiniërs te helpen, en tevens door afschaffing

De partijstrijd in NoordItalië.

Sluiten