Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lombard;} e en Venetië voegen zich bjj Piëmont

iu het opperbevel en aan voldoende getalsterkte in het leger, verlamde alle ondernemingen. Er werd steeds gewacht op wat de Oostenrijkers deden. Op die wijs was het niet vreemd, dat de toestand hoe langer hoe dreigender werd, terwijl de vijand hoe langer hoe meer won in krachten en zelfvertrouwen. Want hoewel hij ook groote verliezen had geleden, had Radetzky hoe langer hoe meer troepen bijeen, terwijl zijn tegenstander slechts weinig hulp kreeg uit Lombardije en zijn strijdkrachten, tengevolge der capitulatie van Vicenza en den aftocht der Napolitaneu, sterk zag afnemen. Hij had niet eens meer het voorrecht der grootere getalsterkte. Wel waren talrijke nieuwe vrijwilligers aangekomen, maar juist de besten onder dezen vertrouwden de Sardinische staats- en krijgslieden maar half, omdat zij zulke besliste republikeinen waren. Met name gold dat van Josef Garibaldi. vroeger scheepskapitein te Nizza, maar wegens zijn deelneming aan de onlusten van 1831 naar Zuid-Ainerika uitgeweken. Daar had hij in Uruguay aan het hoofd van een aantal landslieden den strijd tegen Rosas helpen voeren en daarbij grooten roem verworven; er werden fabelachtige heldenfeiten van hem en de zijnen verteld. Zoodra hij den opstand van Lombardije vernomen had, had hij met een aantal zijner oude soldaten zich naar Europa ingescheept, maar kwam te laat om nog veel deel aan den strijd te nemen, hoewel zijn groote naam weldra een groot aantal vrijwilligers lokte, toen hij voor de voorloopige regeering te Milaan een vrijkorps oprichtte. Hoe trouw ook aan zijn republikeinsche beginselen, wilde hij ieder dienen, die voor Italië streed, want zijn geheele leven is hij in de eerste plaats patriot, eerst in de tweede republikein geweest. Met onbezweken trouw bleef hij alles voor Italië's vrijheid veil hebben.

De voorloopige regeeriug, aan welke hij zijn diensten had aangeboden, stond in die dagen op het punt van aftreden. Niettegenstaande de woelingen der republikeinsche radicalen hadden Casati en zijn volgelingen de overhand behouden en doorgezet, in overleg met de Sardinische regeering, dat den 29sten Mei (den verjaardag van den slag bij Legnano, waarin de Lombarden in 1176 Frederik Barbarossa hadden overwonnen) in Lombardije een algemeene volksstemming zou gehouden worden over de vraag, of het land zich terstond bij Piëmont zou aansluiten. Reeds hadden een aantal provinciën en steden dergelijke stemmingen gehouden, altijd met gelijken uitslag, dat nl. met een groote meerderheid de onmiddellijke aansluiting werd goedgevonden.

Sluiten