Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De crisis te

Bome. Vlucht van Fius IX.

ie Siciliaansche onafhankelijkheid en vrijheid gespaard. Alleen Messin;» bleef in 's konings handen.

De Siciliaansche quaestie nam in die dagen afmetingen aan, welke haar voor den Europeeschen vrede bedenkelijk dreigden te maken. Want Frankrijk was ook in de dagen van Cavaignac's regeering wel niet gezind Sicilië aan Napels over te leveren, maar zag toch in zijn onafhankelijkheid een gevaar voor zijn invloed in de Middellandsche zee. Cavaignac's minister Bastide en de meeste Frausche staatslieden vreesden dat liet eiland onder Engelschen invloed zou geraken en een tweede Portugal worden. En dat was, bij een zoo groot en belangrijk eiland midden in de Middellandsche zee, ongetwijfeld een niet gering gevaar voor Frankrijks gezag. Ook de verkiezing van den Sardinischen prins hadden de Franschen met leede oogen gezien; elke machtsvergrooting van het huis van Savoie achtten zij bedenkelijk. Engeland had daar natuurlijk niets tegen, maar het wilde allen moeilijkheden uit den weg gaan, en zocht daarom een verzoening tot stand te brengen, welke echter door Ferdinand evenmin als door de Siciliauen gewenscht werd. Maar de eerste vreesde bovenal een tusschenkomst; hij wilde de vrije hand hebben; vandaar dat hij liever wachten wilde en den wapenstilstand goedkeurde, onder verklaring, dat hij steeds bereid was zijn in Januari gedane concessiën gestand te doen. Hij liet daarom ook de Napolitaansche grondwet bestaan, al gold feitelijk in Napels slechts de wil des konings.

Doch in werkelijkheid was ook in Zuid-Italië het pleit beslist. Nu koning Ferdinand weder meester was in zijn eeue rijk en in het andere vasten voet had gekregen, was het slechts een quaestie van tijd wanneer ook daar de revolutie geheel zou worden bedwongen. De eigeulijke beslissing over het lot van Italië was den 25stcn bij Custozza gevallen. Met Lombardije in handen van Oostenrijk, was geen vrijheid in Italië bestaanbaar. Alleen de zwakheid van het toenmalige Oostenrijk, de vrees, de tusschenkomst van andere mogendheden uit te lokken, weerhield de Oostenrijksche generaals Toscane evenzoo te behandelen als Modena en Parma. Hun poging om Bologna in de Legatiën te onderwerpen was wel mislukt, maar had nieuw voedsel gegeven aan den brand in den Kerkelijken Staat.

Te Rome was, zoolang de oorlog in Noord-Italië duurde, de rust ongestoord gebleven. De paus en zijn leeken-ministerie waren wel is waar geenszins in goede onderlinge verstandhouding, maar ook het

Sluiten