Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

protectoraat, de vereeuiging van Moldavië en Wallachije, ja van alle Roemenen. A oor sommige der Zevenbergsche Roemenen was dit laatste misschien evenzeer het ideaal, maar voorloopig was de eisch der door de Grieksche geestelijkheid geleide beweging, behalve afschaffing der heerediensten, gelijkstelling der Roemeensche taal met het Magvaarsch en Duitsch en proportioneele vertegenwoordiging der nationaliteiten in den Landdag. Zoo werden zij op de groote volksvergadering te Blasendorf geformuleerd. Daarentegen werd tegen de vereeniging met Hongarije, waar de nationalisten niets van weten wilden, door de geestelijkheid geen overwegend bezwaar gemaakt. Zoo baatte het den tegenstanders dier vereeniging niet, dat ook de Saksen (de afstammelingen der Duitsche kolonisten) zich een tijdlang scherp daartegen verzetten. Op den Landdag werd in Juni de unie met Hongarije afgekondigd. niettegenstaande voortdurende protesten van de Roemenen.

lerwijl dit in de Servische streken en in Zevenbergen geschiedde, had de Kroatische of liever de lllyrische beweging in Kroatië een hoe langer hoe meer revolutionnair karakter aangenomen, en Jellachich had door verschillende maatregelen zich openlijk aan het gezag der Hongaarsclie regeering onttrokken. De keizer en zijn raadgevers beschouwden deze handelingen als persoonlijke beleedigingen van den palatijn, en zagen zich genoopt openlijk partij voor de Hongaarsclie regeering te kiezen. De laatste trad daarop krachtig op, schorste den ban, riep hem ter verantwoording en benoemde een koninklijken commissaris voor Kroatië en Slavonië. Jellachich weigerde natuurlijk; zijn onderwerping kon hem persoonlijk geen voordeel brengen, en de Kroaten, of liever de lllyrische partij, zou daarom niet minder haar plannen hebben doorgedreven. Zij eischte reeds Krain als een rechtmatig tot het drieëenig koninkrijk behoorend land op, en strekte haar begeerte zelfs uit naar de Slavische streken van Karinthië en Stiermarken. Alleen het hardnekkig verzet der Dalmatiërs, die aan hun I taliaansche taal en de verbinding met de Oostenrijksche landen gehecht bleven en volstrekt weigerden afgevaardigden naar Agrain te zenden, was haar eeu onaangename teleurstelling. Panslavistische wenschen koesterde zij niet. Het Slavencongres te Praag wekte bij haar weinig verwachtingen, en de Slowaken in Hongarije liet zij zelfs aan hun lot over. Zij kampte alleen voor zich en dwong Jellachich haar te wille te zijn. Als Oostenrijksch officier moest hij in de eerste plaats voorkomen dat de beweging een zoo revolutionnair karakter

Voortgang der Slavenbeweging.

Sluiten