Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het hof kies partij tegen Hongarije.

was hij volstrekt meester van de kamer, zoo?.ls hij dat al van de natie was.

Zoo groot was zijn gezag, dat zelfs zijn zeer dubbelzinnige, om niet te zeggen dubbelhartige houding bij de vraag, in hoever de Hongaren gehouden waren tot den oorlog in Italië mede te werken, hem dat niet deed verliezen, 't Was bekend genoeg, dat vooral de hoop op dien bijstand het hof en de militaire partij tegen Jellachich en de Slaven liad doen partij kiezen en dat dus een weigering gelijk stond met een breuk , zoowel met den keizer als met zijn vertegenwoordiger, den palatijn. Maar de massa der Hongaren en Kossuth zelf zagen, niet ten onrechte, in de Italianen natuurlijke bondgenooten, in Radetzky's overwinningen een gevaar voor hun eigen land. De Duitsch-Oostenrijkers daarentegen hielden nog vast aan de Oostenrijksche traditie. Zij wilden het gezag van Oostenrijk handhaven, zoowel in üuitschland als in Ttalië. Zij verheugden zich in de overwinningen, die in Hongarije de patriotten bezorgd maakten. Met brutaliteit en slimheid wist Kossuth, die evenmin met de andere ministers breken, als het met de Hongaarsche radicalen verkerven wilde, gedaan te krijgen, dat die bijstand beloofd werd, maar eerst verleend zou worden nadat de orde in Hongarije hersteld zou wezen, d. w. z. nadat de Kroaten, Serviërs en Roemenen zich zouden hebben onderworpen.

t Hierdoor was dus eigenlijk niets beslist, maar het hof wist toch reeds genoeg uit de verschillende redevoeringen van Kossuth, om te begrijpen dat het op de beloofde hulp allerminst rekenen kon. Te beter, omdat hij zich, evenals alle radicalen, openlijk tegen eiken bijstand aan den keizer had verklaard, voor het geval deze met de Duitsche rijksregeering in strijd geraakte over de verhouding van Oostenrijk tot Duitschland. Daarenboven drong Kossuth onder den schijn van te bemiddelen tusschen radicalen en ministerie, op het scheiden der Hongaarsche van de Oostenrijksche troepen aan. Na zulke bewijzen van vijandelijke gezindheid was er niet veel meer noodig om wederkeerig het hof en de militaire partij, ja zelfs het Weener ministerie tot openlijke vijandschap te drijven.

Dat werd verhaast door de gebeurtenissen aan de grenzen der Servische gewesten.

De wapenstilstand, die daar na de eerste gevechten gesloten was, had niet lang geduurd. Al in Juli was eerst de kleine, en daarop de geregelde oorlog begonnen; de Hongaren werden echter zoo slecht

Sluiten