Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

breuken der regeering als een tweede natuur geworden eerbied voor het forineele recht, welke hen ook nu nog belette de gehoorzaamheid aan den keizer op te zeggen maar alleen diens raadgevers voor schuldig deed verklaren. Tweemaal had generaal Moga de grenzen overschreden, tweemaal was hij weder teruggetrokken, omdat bijna alle officieren er bezwaar tegen maakten.

Zoo verliep de tijd: behalve de door het ministerie goedgekeurde en van den Rijksdag uitgaande benoeming van een gewezen officier, Messenhauser, tot opperbevelhebber der nationale garde, en die van den door den oorlog van 1831 bekeud geworden Poolschen generaal Bem, die uit Galicië naar Weenen was gegaan, tot komraandant der mobiele troepen, werden te Weenen geen nieuwe maatregelen genomen. Windischgratz daarentegen rukte wel langzaam, maar toch regelmatig voorwaarts, en verkondigde telkens door nieuwe proclamatiën de voorwaarden, waaroj) hij de onderwerping der stad wilde aannemen, zonder zich aan de protesten van den Rijksdag te storen. «Met rebellen onderhandel ik niet , was zijn vast antwoord op alle aanbiedingen. Want de gemeenteraad was niet zoo blind, dat hij niet begreep, dat tegenstand onmogelijk was, maar hij durfde zich niet onderwerpen, zoolang de lagere klassen de wapens in handen hadden. Windischgratz wilde de stad niet, wat hij gemakkelijk had kunnen doen, plotseling aantasten, waardoor hij haar waarschijnlijk zonder veel bloedstorting zou hebben vermeesterd, maar haar evenals Praag door beschieting tot overgave dwingen. Als veldheer toonde hij reeds toen zijn volkomen onbekwaamheid. Na den '20,ten October begonnen in de buurt van Weenen talrijke schermutselingen; eerst den 26,t,n werden door krachtiger aanvallen de voorsteden grootendeels. den 28"tcn geheel veroverd. Nu bleef alleen de oude stad met haar verdedigingswerken over; alleen de gedeserteerde soldaten en de meest opgewonden vrijheidsstrijders wilden nog volhouden. Maar allerlei formaliteiten, die door Windischgratz geeischt werden en waaraan moeilijk kon worden voldaan, waren oorzaak dat den 30,len nog geen capitulatie had plaats gehad. Eu toen vernam Weenen op eens dat de hulp uit Hongarije nabij was.

Werkelijk had Kossuth doorgezet dat Moga's leger zou trachten Weenen bij te staan. Eerst echter werd door de Hongaarsclie regeering aan Windischgratz een ultimatum gezonden, waarbij afzetting van Jellachich, erkenning der rechten van Hongarije en opheffing der belegering van Weenen werd geëischt. Windischgratz weigerde als

Sluiten