Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altoos in eenige onderhandeling met rebellen te treden en hield zelfs den overbrenger van het ultimatum als krijgsgevangene vast. Daarop trok het Hongaarsche leger, slechts 18,000 man, waaronder maar vier regimenten geregelde troepen, voorwaarts. Windisehgratz zond hun een gedeelte zijner wel vier of vijfmaal talrijker krijgsmacht onder Jellachich tegemoet. Bij Schwechat werd toen in den morgen van den 30'ten October zonder beslissend gevolg gestreden ; tegen den middag echter trokken de Hongaren terug, reeds den volgenden dag tot over de grenzen.

Het kanongebulder had ongelukkig al wat te Weenen nog aan vechten dacht met nieuwen moed vervuld. De mobiele gardes wilden den strijd hervatten. Messenhauser had geen gezag genoeg dat te beletten, en toen Windisehgratz den volgenden morgen zag dat de onvoorwaardelijke onderwerping uitbleef, begon hij den aanval op de wallen en barricades, die na weinige uren met de algemeene vlucht der verdedigers eindigde. Op den avond van den 31sten October was Weenen in de macht van het keizerlijke leger.

Er volgde geen bloedbad. Wel hadden de soldaten vooral in de voorsteden vele onschuldigen omgebracht, evenals er veel eigendom zonder noodzaak vernield was, maar toch waren van de 3000 menschen, die naar, waarschijnlijk overdreven, beweerd wordt, gedood waren, de meeste met de wapens in de hand gevallen. Maar er werden eenige duizenden gearresteerd en van dezen enkelen een week later doodgeschoten, omdat er geen beul aanwezig was, die het vonnis met den strop, waartoe zij veroordeeld waren, kon uitvoeren. Onder dezen was Robert Blum, die zich tevergeefs op zijn onschendbaarheid, als lid der Duitsche Nationale Vergadering, beriep. Zijn evenzeer gearresteerde collega Fröbel, een even heftig democraat, werd daarentegen begenadigd. Trouwens willekeur en toeval speelden een groote rol. Alleen Messenhauser werd waarschijnlijk ter dood gebracht om te toonen hoe weinig Windisehgratz om den Rijksdag gaf, op wiens last deze in de meeste gevallen gehandeld had. Om diezelfde reden, om de verachting van Windisehgratz voor vertegenwoordigende lichamen duidelijk aan het licht te stellen, is misschien ook Blum ter dood gebracht geworden. Want aandeel aan den strijd had hij eigenlijk niet genomen. Dat hij een man van talent en energie was, wist de bekrompen soldaat zeker evenmin als dat Frübel weinig beteekende. Waarschijnlijk redde dezen de dood van Blum, want Windisehgratz

Sluiten