Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

regeeringsvorin had aangenomen, door de Fransche regeering in 't bijzonder werd beschermd, terwijl Oostenrijk er niet aan kon deuken het af te staan, hoewel het niet de minste kans had het te veroveren, tenzij het de zee beheerschte. En allerlei moeilijkheden bij de uitvoering van den wapenstilstand gaven aanleiding, dat de Sardinische vloot de Adriatische zee niet verliet, terwijl ook de bevelhebbers der Fransche oorlogsschepen een jegens de Oostenrijkers weinig vriendschappelijke houding aannamen. Evenwel had het soms allen schijn, alsof Oostenrijk in de benarde omstandigheden, waarin de October-revolutie het gebracht had, tocli van den nood een deugd zou maken. Er werd zelfs over een te Brussel te houden conferentie gehandeld. Want zoo blijven kon de toestand niet. Tusschen Oostenrijk en Sardinië was geen vrede, en de toestanden in Lombardije werden zoo gespannen, dat als 't ware van zelf een opstand dreigde uit te barsten, zoodra er maar eenige kans op ondersteuning zich vertoonde. In liet bergland bij de meren gebeurde dat werkelijk na de Weener October-revolutie. Chiavenna en omstreken moesten er hard voor boeten. De Lombarden, de adel vooraan, beproefden elk verzet, dat mogelijk was, hoe zwaar het ook telkens gestraft werd; zij vermeden elke aanraking met de Oostenrijkers nog veel meer dan vóór den oorlog en lieten niet af van dezen te plagen en te hindereu, waar het kou; bij duizenden verlicteu zij het land, zoodat sommige steden als uitgestorven schenen. In Piëinont waren, naar het heette, wel 300,000 uitgewekenen; Tessino was er, vergelijkenderwijs, niet minder vol van. Radetzky was wel gedwongen tot maatregelen welke soms met de bepalingen van den wapenstilstand weinig strookten, doch de door hem uitgeschreven leeningen, tot een ontzaglijk hoog opgevoerd bedrag, en de bij niet-betaling volgende inbeslagneming overschreden toch alle maat, vooral omdat zij bovenal den tinancieelen ondergang van alle aanzienlijke patriotten beoogden, 't Sprak van zelf dat zoowel in de steden als op het land de grootste armoede heerschte; er werd niets verdiend; de winkels moesten te Milaan en in de andere groote steden op bevel open blijven, maar stonden leeg; gewerkt werd er bijna niet; op het land hadden de boeren gebrek aan alles; de oorlog had op veel plaatsen groote verwoestingen aangericht, maar niets werd opgebouwd; de akkers lagen niet zelden braak. De Oostenrijkers beloofden nu den armen ondersteuning uit de opbrengst der coutiscatiën, wat de Italiaansche pers aanleiding gaf te betoogen dat het despotisme zich met het communisme verbond, dat de Oostenrijksehe

Sluiten