Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

constitutie voortvloeiden, moesten worden afgedaan, maar dat beweren vond toch tegenover den voortdurend duidelijker uitgesproken wensch der natie geen steun. Halt' Februari viel het besluit, dat de verkiezingen voor de Wetgevende Vergadering binnen drie maanden zouden plaats hebben, en dat de Nationale Vergadering terstond daarna zou

ophouden te bestaan.

Onder dergelijke omstandigheden was het waarschijnlijk, dat de president ook in de buitenlandsche zaken zijn wil zou kunnen doorzetten. Veel beslister dan Cavaignac, had hij terstond een vredelievende staatkunde ten opzichte van Oostenrijk aanbevolen en was daarin krachtig gesteuud door Thiers, zoodat de slag bij Novara geen anderen weerklank in Frankrijk vond dan een besluit, waarbij den president de vrije hand gelaten werd, met uitdrukkelijke machtiging om een deel van Noord-ltalië te bezetten, als dit in het belang van Frankrijk noodzakelijk mocht blijken. De gematigdheid der Oostenrijksche politiek maakte wel alle rechtstreeksch gevolggeven aan deze machtiging overbodig, maar de president wist er toch zijn voordeel mede te doen en liet (16 April), op grond dat het belang van Frankrijk het zenden van een Fransch legerkorps naar Rome dringend gebood, daartoe een crediet-aanvraag bij de Nationale Vergadering indienen. De toelichting dier aanvraag door Odilon liarrot als president-minister, liet het doel dezer expeditie volkomen in het duister. Dat zij echter niet in het belang der jonge, niettegenstaande het pauselijk protest in het leven getreden Romeinsche republiek zou wezen, lag zóó voor de hand, dat de meer of min besliste republikeinen terstond in verzet kwamenDit werd nog sterker, toen in den loop der discussie de regeering te kennen gaf, dat herstel van het pauselijk gezag te Rome niet zonder Frankrijks medewerking mocht geschieden. De republikeinen noemden elke onderneming daartoe terecht een verloochening der beginselen, waarop de Fransche republiek rustte, maar een meerderheid van meer dan 100 stemmen bewilligde het crediet.

Zooals de toestand in Italië en Europa in 1849 was, liet zich het voornemen van [.odewijk Napoleon, om door gewapende tusschenkomst den paus te herstellen en den invloed van Frankrijk in Italië naast dien van Oostenrijk te vestigen, zeer goed begrijpen. Hij behoefde voor zijn plannen in de eerste plaats den steun der clericalen, die hij op geen wijs beter kon winnen; hij verhoogde tevens het in de laatste jaren van Lodewijk Philips sterk gedaalde prestige van Frankrijk in

Sluiten